Rondje Atlantic

Zeiljacht Loesje gaat juli 2007 op reis samen met haar bemanning. Om iedereen te informeren over de belevenissen, zullen we op deze site regelmatig wat verhalen en foto's plaatsen. Han, Caroline, Harry en Guus gaan het gestructureerde landleven verruilen voor een zeilavontuur. Samen met Loesje willen we ongeveer 400 dagen wegblijven om een "rondje Atlantic " te gaan varen.

Een grote zeilreis maken is altijd een droom geweest van Harry. Na een weekend zeilen in Friesland in 2002 kwam alles in een stroomversnelling. Eerst werd er twee jaar lang gezeild op een Comfortina 35, daarna besloot Harry een Atlantic 43 te laten bouwen en kwam hij met het idee van een rondje Atlantic met het hele gezin.
De rest van het gezin dacht: Dat waait wel over!
Maar na de eerste verbazing, opwinding en angst hebben we er nu allemaal zin in en willen we het niet meer missen.
We nemen de kinderen mee om samen dit avontuur te beleven, om de jongens wat 'bagage' mee te geven en omdat we alle hens aan dek kunnen gebruiken.
We hebben tenslotte nog niet zoveel ervaring...

We wonen in Den Haag. Harry (47 jaar) is apotheker en van oudsher een zeilliefhebber. Hij heeft vroeger veel gezeild op de Friese meren.Caroline (47 jaar) is psychiater en redelijk sportief, zij speelt nog steeds waterpolo. Zeilen is niet haar grootste hobby, maar zo´n wereldreis spreekt haar wél aan. Han (14 jaar), doet het gymnasium. Tijdens de reis gaat hij de 3e klas volgen. Hij tennist en schaatst graag, denkt altijd aan een ander en verder is hij dol op films en TV-programma´s kijken en downloaden.
Samen met zijn broer Guus heeft hij 2 zeilcursussen in Friesland gedaan. Wel heeft hij vaak last van zeeziekte.
Guus (12 jaar), zit nu in groep 8 van de basischool. Tijdens de reis gaat hij de brugklas VWO doen via Wereldschool. Guus houdt erg van zeilen, van avontuur, gezelligheid en lekker eten.
Wij hebben ons voorbereid op de reis met enkele praktische en theoretische cursussen voor het zeezeilen.
De jongens zijn intussen al behoorlijk handig op onze boot!

Vanuit Scheveningen (thuishaven!) via Zuid Engeland over de Golf van Biskaje (waar altijd de depressies vandaan komen!) naar Noord Spanje.
Via de kust van Spanje en Portugal oversteken naar Madeira en de Canarische eilanden. Vandaar via de Kaapverdische eilanden de grote oversteek over de Atlantische Oceaan naar Suriname, waar we rond de jaarwisseling zullen aankomen.
Daarna noordwaarts naar de Caribische eilanden, Maagdeneilanden en eventueel de Bahama´s.
De terugtocht gaat via Bermuda en de Azoren naar Zuid Engeland. Begin augustus 2008 varen we Scheveningen weer binnen.
Met deze tochtplanning hopen we alle hurricanes en ongunstige winden te omzeilen. Verder is het de hele tijd zomer en lopen we een jaar in korte broek.
Nou maar hopen dat die klimaatverandering niet te snel doorzet!

dagje Londen

Zondag 22 juli om 13.00 uur begon de reis vanuit Scheveningen met eerste bestemming Nieuwpoort, uitgezwaaid door enkele familieleden, vrienden, klasgenoten en wijkbewoners. Als macho’s verlieten we op vol zeil de haven, zodat onze uitzwaaiers moesten rennen over de pier om ons enigszins bij te houden. Direct buiten de haven moesten we meteen reven en de kluiver inrollen, want het was 30 knopen wind!

De koers was niet bezeild, dus tot onder Hoek van Holland hebben we gekruist.

Uiteindelijk ging dat toch te langzaam -de wind was ook afgenomen- en hebben we gemotord door de nacht heen naar Nieuwpoort. De wind was inmiddels gedraaid naar Oost en daarom besloten we direct door te varen naar Dover, ondanks een forse barometerdaling.

De oversteek ging voorspoedig met goed zicht, maar wel met wat regen.

De harde wind bleef gelukkig uit en kwam pas veel later. Om 17.00 waren we in Dover, waar we een plekje kregen in Wellington Dock.

´s Avonds in de stromende regen een oude bekende opgezocht van onze tocht naar Guernsey: de chinees van Dover! Daar aten we een heerlijk buffet, terwijl onze druppende jassen grote plassen op de grond veroorzaakten.

Op dinsdag hielden we een rustdag in en om de boot.

Omdat we woensdag 25 juli niet weg konden door de harde wind (kracht 6 tot 7) hebben we een tochtje naar Londen gemaakt, waar we nog geen van vieren ooit geweest waren!

We hadden een dynamische "japanese-like" dag in Londen met heel weinig regen, vervoer in trein, Underground en dubbeldekker bus en we bezochten Trafalgar Square, de Big Ben, Westminster Abbey, Buckingham Palace en the Tower Bridge.

Donderdag 26 juli lagen we wederom verwaaid in Dover. Harry en Guus vulden de olie bij van de hefkiel. Han moest veel "slapen" (lees: computeren) en Caroline werkte de website bij.

Zaterdag 28 juli welgemoed op weg naar Brighton. De voorspellingen waren redelijk, wel windkracht 4-6, maar het zou daarna alleen maar beter worden.
Bij Dungeness kregen we echter problemen met de kiel, die we niet meer gefixeerd kregen. Omdat we dit te riskant vonden om mee verder te zeilen zijn we teruggekeerd naar Dover. Na overleg met de werf kwamen we er niet goed uit wat het probleem was. Er was geen andere oplossing dan terug te varen naar Harlingen voor onderzoek en reparatie.
Dit konden wij psychologisch nauwelijks aan. We waren net zo lekker op weg en dan weer helemaal terug naar Harlingen!
En de kans dat we niet meer op tijd weg konden om nog verantwoord over de golf van Biskaje te gaan. Ons hele jaar met alle energie daarin gestopt, leek in één dag verloren!
Gelukkig kunnen we goed relativeren en beseften we ons dat persoonlijke ongelukken erger zijn. Ook wilden we er alles aan doen om toch te proberen onze reis alsnog te maken.
Dus vertrokken we zondag 29 juli met gepaste tegenzin naar Nederland. We zijn in één keer doorgevaren om zo snel mogelijk terug te zijn. De wind en de stroom zaten fors tegen, vooral in Nederland, waar we op de Noordzee windkracht 7 tot 8 hadden.  De boot houdt zich echter zeer goed bij harde wind.
Inmiddels, dinsdag 31 juli, 8.30 uur zijn we terug op de werf en hebben we er alle vertrouwen in dat het goed komt.
Meer nieuws over de afloop hiervan en ons eventuele tweede vertrek uit Nederland volgt.

Ons nieuwe lichtweer zeil !

Vanaf aankomst in Harlingen heeft de werf onzettend hard gewerkt aan onze kielproblemen. Gelukkig bleek het hydraulisch systeem in tact, dus lekten we geen olie. Wel bleken de stempels voor fixatie van de kiel niet optimaal te werken. Deze zijn gerepareerd en nauwkeurig afgesteld. De werf heeft ons verzekerd dat het nu goed zit. Daar hebben we vertrouwen in.
In de tussentijd hebben wij van de nood een deugd gemaakt en nog allerlei klusjes gedaan in en om de boot, toch wel handig!
Op zaterdag 4 augustus vertrokken we om 14.00 uur met het tij uit Harlingen, met mooi weer , maar met de wind tegen. Op de motor zijn we naar Den Helder gevaren.
Op zondag 5 augustus vertrokken uit Den Helder richting Dover. Prachtig weer, goede wind en heerlijke temperatuur! Eindelijk weer op weg. We zeilden in de korte broek, vonden dat we dit verdiend hadden en dat het eigenlijk altijd zo moest gaan!
We probeerden een nieuw zeil uit, de zogenaamde code-zero, een enorm rood-wit gekleurd voorzeil voor weinig wind.
Dat ging heel goed en was een prachtig gezicht!
Later nam de wind toe en hebben we dit zeil weer gestreken. De nacht zijn we doorgevaren dwars over de Noordzee. Zeilend waar het kon, op de motor waar het moest. Caroline werd door een groot "bewakingsschip" verordonneerd haar koers drastisch te wijzigen. omdat zij anders recht in een ankergebied voor tankers zou varen. Dat was wel even zweten!
we moesten goed op de grote scheepvaart letten, maar uiteindelijk werd het rustiger.
Maandag 6 augustus waren we om 16.30 uur weer terug in Dover, waar we 8 dagen geleden geheel gedesillusioneerd vertrokken waren. Nu stonden we er weer veel beter voor! We pikten een terrasje en aten heerlijk bij de Italiaan.
Dinsdag 7 augustus vertrokken we om 6.00 uur naar Brighton. Prachtig weer en mooie wind, alleen pal tegen, dus toch weer motoren. Wel langs mooie krijtrotsen gevaren.
We ontvingen bericht van de drie andere gezinnen die onderweg zijn. Zij zijn allemaal al verder, maar het is heel leuk om informatie uit te wisselen. Wel moeten we oppassen er geen wedstrijd van te maken!
Anderzijds moeten we op tijd oversteken naar Spanje....
Vandaag, woensdag 8 augustus, gaan we weer verder naar het westen. De wind is gedraaid naar noordwest (eindelijk), dus we hopen een eind te komen. We varen onderlangs Isle of Wight, om de drukte van de Solent te vermijden. We willen de nacht doorvaren tot Weymouth.
Het moreel is goed, ook de jongens houden zich prima!
Zij doen soms stukken van de wacht in de nacht met een van ons samen. Stoer hoor! Het onderhandelen over afwasbeurten blijft onveranderd, zoals in elk gezin!
Verder is de laptop een gewild tijdverdrijf.

Ontmoeting met de Camelot

Na ons vertrek uit Brighton hebben we prachtig gezeild met halve wind, zon en...de korte broek!
's Avonds kregen we plotseling windkracht 6 en moesten we de zeilen snel aanpassen. Daarna gingen we als een speer! Het weer was zo goed dat we de volgende ochtend besloten niet naar Dartmouth te gaan, maar direct door naar Falmouth, de laatste geplande haven in Engeland.
In de baai voor Falmouth ontmoetten we al zeilend de Camelot, de boot met het andere gezin, dat ook een jaar weggaat. Dat was natuurlijk kicken!
Nu, vrijdag 10 augustus, liggen we samen in Falmouth, een prachtige plaats met een grote scheepvaarthistorie.
We wachten op een zogenaamd weatherwindow om de oversteek te maken naar Noord-Spanje, la Coruna.
Dat zal niet voor woensdag 15 augustus zijn, zoals het er nu naar uitziet....
We hebben in de haven toegang tot internet, dus onze boot lijkt nu wel een internetcafe.
Dat moet niet te lang duren!

Voorbereiding: uitrollen ankerketting

Wachtend op goed weer besloten we op maandag 13 augustus samen met de Camelot de river Fal op te varen om daar een of twee nachten te ankeren.
Voor ons de eerste ankerervaring met Loesje, wel handig voor straks in de Carieb.
Op een mooie plek in de rivier lieten we het anker in de blubber vallen. Daarna kwam natuurlijk het voorspelde slechte weer: regen, kou en windkracht 6 a 7, dit gecombineerd met een fel stromende rivier. Knus in de kajuit dronken we port en Beerenburg en mijmerden over tropische oorden...
's Nachts werd de idylle bruut verstoord door een krabbend anker, waardoor we bij het ochtendgloren hals over kop weer naar de haven zijn vertrokken!
Enfin, alle begin is moeilijk zeggen ze...
Het slechte weer raast door, we denken donderdag 16 of vrijdag 17 augustus over te steken.
Caroline gaat Han nog vragen wat foto's op de site te plaatsen, want hierin blijven we behoorlijk in gebreke.

Na een aanvankelijk gepland vertrek op zondag 19 augustus, is dit door de sterke wind weer uitgesteld naar maandag, vervolgens dinsdag, en nu weer naar woensdag 22 augustus.
De wind lijkt dan echt te gaan afnemen (nu telkens windkracht 6-7 en stormwaarschuwingen!) en dan vertrekken we morgen naar Spanje. Waarschijnlijk slaan we La Coruna over en varen direct om Kaap Finisterre  naar Ria de Muros.
Het moreel gaat met ups en downs. Zaterdag waren we plotseling de rubberboot kwijt. Die bleek losgegaan te zijn en weggedreven. Gelukkig had een reddingsboot hem opgevist en een paar mijl verderop aan wal gelegd, waar wij hem de volgende dag opgehaald hebben...
We zijn hier al bijna twee weken, de verveling slaat toe en eigenlijk willen we zo snel mogelijk weg. Anderzijds moeten we het hoofd koel houden en geen onverantwoorde beslissingen nemen.
Vandaag plannen we een tochtje per trein naar Truro, een klein plaatsje verderop de river Fal.
En dan hopelijk morgen eindelijk weg. Best spannend hoor!

Sturen bij windkracht 8

Na een snelle overtocht vanuit Falmouth is Loesje zaterdagmiddag 25 augustus rond 15.00 uur aangekomen in  Ria de Muros, Spanje. We hebben een heftige overtocht gehad met veel wind en een flinke oceaandeining. De weersvooruitzichten voor de aankomst in Spanje waren niet best. Kaap Finisterre had een windverwachting van Noord-Oost 7-8 Bft. Bovendien zouden we deze “stormkaap” ’s-nachts ronden omdat de snelheid van de boot veel hoger lag dan we gepland hadden. Omdat we ons vrijdag al op deze stormachtige wind hadden voorbereid is alles goed gegaan, we kregen inderdaad windkracht 8 ( rond 35 knopen met uitschieters tot boven de 40). Door het uitvallen van de stuurautomaat hebben we zelf moeten sturen  Met name Caroline is hierin onverschrokken en stuurt als een streep! Wel was het lastig dat de vrachtschepen moeilijk zichtbaar waren als gevolg van de hoge golven. Soms zag je lichten, daarna zat er weer een muur van water tussen. Na de Kaap werd het wat rustiger en na zonsopkomst kregen we ook land te zien. Voordat we de Ria invoeren werden we nog getrakteerd op een prachtige show van dolfijnen rond de boot. Ook onderweg hadden we al twee keer bezoek gehad van dolfijnen en een keer twee walvissen. Al met al een grote belevenis zo’n oversteek. Het blijft ook fascinerend hoe de boot zich gedraagt. Rustige bewegingen, zeer stabiel en prachtig om te zien hoe de golven genomen worden. Han en Guus hadden binnen vaak geen idee wat er zich buiten afspeelde. Voor onszelf was het ook bijzonder. Een wachtsysteem van vier uur op en vier uur af voor Harry en Caroline waarbij de jongens soms stukjes overnamen en ook altijd paraat waren om te helpen bij het aanpassen van de zeilvoering. Door de harde wind en flinke golven moesten we wel steeds alert blijven. We zijn echter geen moment in paniek geweest en de stemming aan boord was goed.

Na aankomst in Ria de Muros hebben we geankerd bij het plaatsje Muros. Een schilderachtig stadje met kleine straatjes en gezellige terrasjes. De jongens hebben gelijk de bijboot opgepompt en zijn met de vrienden van de Callista en Camelot naar het strandje gevaren. Wij werden feestelijk onthaald door de bemanning van de Callista met bubbels en tapas. Een goed begin!
Na wat dagen van uitrusten, strandje en wandelen door het stadje, bezoeken van terrasjes en lekker eten zijn we woensdag naar Santiago de Compostella geweest. We hebben dit gewoon met de bus gedaan. Een lelijke stad met een mooi oud centrum met als hoogtepunt de kathedraal als katholiek pretpark.
Vandaag is het wasdag en hebben we eindelijk de mogelijkheid om deze berichten weer te plaatsen.
We houden jullie op de hoogte!

Zeilen in korte broek

Na nog een heerlijke dag ankeren in Muros, met zwemmen van de boot naar het strand, duiken vanaf het koepeltje van Loesje en een verrukkelijk diner met mariscos en pescados in een lokaal restaurantje, zijn we zondag 2 september vertrokken naar de volgende Ria, Ria de Arosa.
Het was een prachtige zeiltocht met flinke wind, eerst van achter, daarna even windstil en daarna een schitterend kruisrak de ria in. We hebben heel mooi gezeild, ja in de korte broek!, en ontmoetten onze Nederlandse vrienden op een levendige ankerplek. Daar waren veel rotsen en er was ook (te)veel wind. Harry moest er 's nachts elk uur uit voor de ankerwacht. Dat is nog vaker dan als je baby's hebt!
Op diezelfde dag zijn Han en Guus weer-onder enig protest- begonnen met school, net als de kinderen op de Camelot en de Callista. Dat brengt ons weer een andere structuur. Voor de ouders verboden te telefoneren i.v.m. de stilte voor de studie, op straffe van inname van Harry's mobieltje door Guus!
Vanwege de harde wind en Harry´s nachtrust liggen we nu in de haven van Vilagarcia, een leuk Spaans stadje.
Hier blijven we even, tot nader bericht.

Donderdag 13 september om 04.00(!) uur was het "anker op" voor de tocht van Baiona naar Porto. Samen met de Callista en de Camelot voeren we door de beruchte Portugese mist, op de radar, naar de monding van de de Douro, de rivier waar Porto aan ligt. Hier trok de mist gelukkig op. Loesje ging voorop, met Caroline aan het stuur. Doorgaans is de Douro geen gemakkelijke rivier, maar met hoog water en weinig wind was het goed te doen en was het een schitterende evaring!
Onder een hoge brug door, die lager leek, uiteindelijk aangekomen in Porto. Met de drie boten aangelegd aan de kade, pal vóór de bekende Ponte Luis I, gebouwd door de architect van de Eiffeltoren. Aan onze kade talrijke terrassen, aan de overzijde de verschillende portkelders! Het kon niet beter en we gingen allemaal uit ons dak om hier met de eigen boot te liggen. We hebben veel bekijks van toeristen.
Met de drie schippers en Caroline (allen bouwjaar 1960) werd een fles Calem port uit 1960(!) gedronken op het achterdek. Een hoogtepunt! Uiteraard heeft Caroline nog meer port ingeslagen voor de reis...
Het weer blijft prachtig en warm. We blijven op deze toplocatie zeker tot het einde van het weekend.

Obidos

Maandag 17 september in alle vroegte vertrokken uit Porto richting Figueira da Foz. Een mooie tocht langs de kust, maar met weinig wind, dus veel gemotord.
Na aankomst een uitgebreide "wasdag" gehouden en 's middags nog gebadderd in de ruige Atlantische oceaan. Je moest niet verder dan je knieen erin!
Woensdag 19 september met een mooie ruime wind gezeild naar Peniche. De windvaan stuurde ons soepel door de oceaandeining heen. Een geweldig instrument waarbij de wind zorgt voor de sturing van de boot.
In Peniche, een sfeervol Portugees havenstadje, samen met de bemanning van de Camelot het romantische middeleeuwse stadje Obidos bezocht. Mooi, maar wel erg toeristisch.
's Avonds heerlijk gegrilde sardines gegeten.
Zaterdag 22 september reizen we door naar Lissabon....

Caroline onder de Taagbrug

Vrijdag 21 september nog een extra dag in Peniche gebleven om schoolzaken af te ronden vóór het weekend: studieplanners gedownload, toetsen gemaild en gepost. Voor het strand was het die dag jammer genoeg te koud. Maar ja, de herfst is ook begonnen!                                                                        Zaterdag 22 september in alle vroegte (5.00 uur!) samen met de Camelot vertrokken richting Lissabon. Het werd de mooiste zeildag tot nu toe! Een flinke bakstag (= ruime) wind, niet te hoge golven, onbewolkt en goed zicht. Geïnspireerd door Henk van de zeilboot “Stag”, bijgenaamd Henk van de Stag, die ook in Peniche lag en ons had uitgelegd hoe je met goed sturen door te surfen bootsnelheden van boven de 10 knopen kon halen, werd er fanatiek gestuurd door het hele gezin. En inderdaad, het rak naar Lissabon afkruisend werden snelheden van 8 tot 9 knopen gehaald, met een record van Harry: 10,9 knopen! We suisden over de golven, prachtig! Bij de Cabo da Roca nam de wind flink toe en moesten we snel 2 reven zetten Verderop, bij het opvaren van de rivier de Taag konden deze er weer uit en voeren we op vol zeil aan de wind met zo´n 7,5-8,5  knopen richting Lissabon. De Ponte 25 Abril, de karakteristieke rode hangbrug die precies lijkt op de Golden Gate brug in San Francisco, verscheen al aan de horizon. Even later voeren we daar op vol zeil onderdoor, geweldig! Vlak daarna legden we aan in Doca de Alcantara, waar we de Callista weer ontmoetten. Iedereen was blij elkaar weer te zien, vooral ook de kids.Op initiatief van de Callista zijn de volwassenen nog diezelfde avond uit eten gegaan in het oude centrum van Lissabon met live Fado-muziek. De kinderen hielden een partijtje op Loesje met popcorn, pizza´s en films!
Zondag 23 september was weer een stralende dag. Met de drie bemanningen een excursie gemaakt met bus, metro en karakteristieke trammetjes naar het “Castelo”, waar je een mooi uitzicht hebt over de stad.
Maandag 24 september was weer schooldag en was te heet om verder nog iets te ondernemen. Lekker “gechilled” in de kajuit. Na een hele dag mailen en bellen kon Harry aan het eind van de middag de gerepareerde stuurautomaat afhalen op het vliegveld(!) van Lissabon. Véél sneller dan gedacht, mazzel!     

verjaardagsvisite Guus

In Lissabon ruim een week gebleven voor allerlei reparaties en klussen: stuurautomaat weer ingebouwd, elektronisch scherm laten repareren, marifoon geruild, USB-antenne gekocht en inkopen gedaan voor Guus´verjaardag. Verblijf afgesloten met een etentje onderaan de Ponte 25 Abril.
Vanwege een lage drukgebied en weinig wind uit de verkeerde richting was de oversteek naar Madeira niet mogelijk. Daarom afgezakt op de motor naar Portimao in de Algarve, waar het weerzien met de Camelot en de
Callista plaatsvond op een mooie ankerplaats.
Woensdag 3 oktober de 13e verjaardag van Guus gevierd, compleet met cadeau´s, strand, zwemmen, thee-met-taart, visite van de 2 andere boten en uit eten in een visrestaurant aan het water! Niet slecht, toch?!
Omdat het weer instabiel blijft en vooral de wind(richting) gaan we morgen verder richting Faro. Hopelijk kunnen we na het weekend de oversteek naar Madeira maken.

Porto Santo !

Bij Faro in de Algarve geankerd bij een soort waddeneiland voor de kust. Het was er een beetje armoedig, maar er was een mooi strand aan de oceaanzijde. Harry heeft hier niets van kunnen zien, want hij ging door z'n rug en moest het hele weekend plat met pillen uit eigen doos. Zielig hoor! Gelukkig was het maandag weer veel beter met hem. Zondag 7 oktober nog een nachtje in de haven van Olhao gelegen samen met de andere boten, vóór de oversteek naar Madeira.
Heel gezellig met z'n allen gegeten bij de plaatselijke Chinees, als afscheid, want de Callista ging door naar de Canarische eilanden.
Maandag 8 oktober eerst teruggevaren naar Vilamoura om te tanken en uiteindelijk vertrokken richting Porto Santo, een eiland vlak boven Madeira!
De tocht begon rustig, maar al gauw kwam er veel wind, tot kracht 6. De golven waren behoorlijk hoog en behalve Guus was iedereen misselijk. We gingen wel hard met een mooie ruime koers. Tijdens de tocht hebben Harry en Guus met succes de boom op de kluiver gezet bij een wind van 25 knopen en hoge golven, een hele prestatie! Vanaf dat moment gingen we als een speer (8 tot 9 knopen)en hadden ook minder last van de golven.
Plotseling stopte de stuurautomaat er weer mee en moesten we een noodgijp maken. Daarbij blesseerde Caroline zich: een geraakte zenuw vanuit de rug gaf een scherpe uitstralende pijn. Zij was verder uitgeschakeld voor het zeilen en moest haar kooi opzoeken met een flinke dosis pijnstillers. Zodoende moesten Harry en de jongens het schip verder varen en heeft Harry 's nachts alleen de wacht gehouden. Han en Guus hebben hem wel heel goed geholpen met allerlei zeilhandelingen.
De laatste dag, donderdag 11 oktober, was er weinig wind en hebben we gemotord. Het eiland Porto Santo doemde rond het middaguur op aan de horizon met scherpe toppen in een nevel onder een verder blauwe lucht.
Land in zicht! Het was een geweldige belevenis en we voelden ons een beetje als beroemde voorgangers als Odysseus en Columbus.
Na aankomst heerlijk gebadderd in de kraakheldere zee van 25 graden en gezond op het goudgele zandstrand.
Daar doe je het toch allemaal voor!

We blijven hier niet te lang en vertrekken waarschijnlijk maandag 15 oktober naar Madeira.

Prachtig zeilen op de gennaker!

Na een kort verblijf op het idyllische Porto Santo, waar we nog een mooie rondrit gemaakt hebben in een open bus (lekker toeristisch!), hebben we maandag 15 oktober de trossen losgegooid om naar Madeira te varen. Eerst nog even afscheid genomen van de Camelot; misschien zien we hen komend weekend op Madeira weer.De tocht naar Madeira (zo’n 40 mijl) was prachtig. Er was weinig wind van achter komend; een ideale gelegenheid om de genaker uit te proberen! Dat bleek ontzettend goed te gaan: we hadden een mooie snelheid en voeren menig andere boot voorbij. Wel was het hard werken voor Harry: met de schoot in de hand moest hij telkens corrigeren om het zeil optimaal zijn werk te laten doen. Hij had er veel voldoening van, de rest van de bemanning trouwens ook.Net voor het donker bereikten we Funchal, de hoofdstad van Madeira. Met een paar dikke grijze wolken erboven bood het een wat grinmmige aanblik. De haven bleek vol vanwege een regatta, maar dankzij een warmhartige dienstdoende havenmeester mochten we toch 1 nacht blijven. Dinsdag 16 oktober de toetsen van Han voor de toetsweek binnengehaald en ‘s middags verplicht vertrokken naar Calheta, een haven ten westen van Funchal. Met weinig wind rustig gezeild voor de wind, met een uitgeboomde kluiver. Heel relaxed! Calheta blijkt een gloednieuwe haven met allerlei voorzieningen onderaan een imposante rots. En er is internet! (althans met goed bereik op dinsdag, maar woensdag weer niet; het blijft tobben!).Caroline is er intussen naar de kapper geweest en gelukkig werd haar kapsel door de jongens “vet” bevonden.We blijven deze week in Calheta (op Madeira) om Han in alle rust zijn toetsen te laten doen.In het weekend zullen we dan het eiland gaan bekijken. Begin volgende week wordt de oversteek naar Tenerife gepland, ongeveer 2 etmalen varen, ook weer spannend!

Boven de wolken op Madeira

In het weekend van 20 en 21 oktober hebben we Maderia bekeken. Vrijdagavond de herfstvakantie al goed begonnen met een barbeque op de boot Op zaterdag om 6.30 uur tevergeefs een half uur op de bus naar Funchal gewacht, die niet kwam! Ook niet nadat een aardige politieman ons nog naar een halte in het dorp bovenop de rots had gereden!
De kids kropen bij terugkomst gewoon weer in hun bed (het was tenslotte zaterdag), en wij toch maar een auto gehuurd. Zodoende aan het eind vaan de ochtend toch afgereisd naar Funchal, via een weg die bijna geheel door tunnels ging. In Funchal hebben de `mannen` lekker geshopt en zich van up-to-date kleding laten voorzien door twee enthousiaste verkoopsters. Daarna ook nog in een kabelbaan naar boven gegaan, waar we een mooi uizicht hadden. Geborreld op een terras met een glaasje Madeira en lekker uit eten geweest. Zondag met de auto naar Porto Moniz gereden  in het noordwesten via een prachtige bergweg. Aldaar in een zeezwembad tussen lavagesteente gezommen, waar af en toe de golven woest overheen spatten. Heel spectaculair! Wel hadden we het voor het eerst weer eens koud (!) en hebben na de zwempartij warme chocolademelk en soep gegeten om weer op temperatuur te komen!
´s Avonds voorbereidingen getroffen voor de overtocht naar Tenerife....

Bij de vulkaan El Teide op Tenerife

Maandag 22 oktober vertrokken naar Tenerife, wat een hele mooie overtocht zou worden. Het was prachtig weer, dus lekker in de korte broek of zelfs zwembroek gezeten. De wind was half en gelukkig niet hard.We hebben allerlei mooie zeilvoeringen gehad met de code zero of de kluiver. Het stuk bij Tenerife was nog het moeilijkst: daar kregen we plotseling zo’n 25 knopen wind en moest er snel gereefd worden. Gelukkig was Harry hierop voorbereid. Kort daarna viel alle wind weer weg en konden de zeilen stuk voor stuk weer naar beneden. De laatste uren extra rustig gemotord langs de kust, om op woensdag 24 oktober bij het eerste ochtendgloren de haven van Santa Cruz binnen te lopen. Daar kregen we een plekje aan de steiger bij drie andere Nederlandse boten, waaronder de Dolfijn. Het weerzien met hen was onverwacht;zij waren de hele reis ver vooruit. Feitelijk was onze eerste en  laatste ontmoeting op de boot tijdens ons Pinksterweekend in Urk! Leuk dus hen hier weer te zien.De rest van de dag gebruikt voor inchecken, boot schoonmaken en eerste verkenning van de stad.   

El Teide

Vrijdag 26 oktober zijn Guus en Caroline volgens plan teruggevlogen naar Nederland voor de viering van de 80^e verjaardag van de moeder van Caroline. We werden door Sietse van de Dolfijn naar het vliegveld gebracht, heel luxe. Harry en Han zijn op Tenerife gebleven.  De verjaardag van oma  was een groot succes en de logeerpartij bij de zus van Caroline ook. Wel vonden we het zo koud, dat we een kopje erwtensoep zijn gaan eten! Woensdag 31 oktober vlogen we weer terug en werden we opgehaald door de bemanning van de Callista, die sinds zondag ook in de haven lag. Op Loesje aangekomen waren we blij elkaar weer te zien, hoewel Han en Guus elkaars weerzien “stom” en “jammer” vonden, maar dat was in het echt niet zo.
Zaterdag 3 november bij een enorme supermarkt alvast  gebunkerd voor de grote oversteek en zondag 4 november een auto gehuurd en een schitterende rit gemaakt naar de vulkaan el Teide, de hoogste berg van Spanje (3700m). Via de noordkust teruggereden op zoek naar een strandje, wat we maar met moeite konden vinden! Waar komen al die toeristen dan toch voor, vroegen wij ons af….Maandag 5 november zullen we ’s avonds vertrekken naar La Gomera, zo’n 12 uur varen, de laatste stop voor de oversteek naar de Kaapverdische eilanden.

verjaarsvisite Han

Na een rustige overtocht, deels op de motor en deels prachtig gezeild, zijn we dinsdag 6 november om 9.00 uur aangekomen in San Sebastian op La Gomera.
De bemanning van de Camelot stond ons op te wachten en dat was heel leuk. Sjoerd herkenden we eerst niet; zijn krullen bleken in zee achtergebleven na een flinke scheerbeurt!
Han werd deze dag 15 jaar, dus dronken we koffie met taart en kreeg Han cadeautjes. 's Middags werd er door de kinderen gesurfd, gezwommen en geskimboard. Daarna de verjaarsvisite met véél chocoladetaart en verrassende cadeautjes! Han vond het prachtig. Je kunt je een slechtere verjaardag voorstellen. 's Avonds zijn we uit eten geweest bij een eenvoudig restaurantje, waar we heerlijk tong aten en de kok schitterende Spaanse liederen ten beste gaf.
Terug in de haven bleek de Dolfijn net aangekomen te zijn. De Urker gemeenschap van het Pinksterweekend was toen voor het eerst weer compleet. ( voor meer details lees bij Nieuws, zeiloefeningen, voorjaar 2007).
Woensdag 7 november na schooltijd met de 3 bemanningen een auto en een busje gehuurd en afgereisd naar het ruige binnenland, een natuurpark, waar we een mooie wandeling hebben gemaakt door o.a. een laurierbos. 
Na afloop een gezamenlijke BBQ met hot dogs, hamburguesas en salade. Héél vervelend!
We voelen ons helemaal op ons gemak op dit eiland. Het stadje is klein en gezellig, de haven ligt heel mooi, er is weer een strandje om de hoek en de kids vermaken en/of vervelen zich als echte pubers!

aankomst op Sal, Kaap Verden

Deze 6-daagse overtocht was lang, maar comfortabel. De afstand is 760 mijl en de grootste afstand die we tot nu toe achter elkaar gevaren hebben.We vertrokken uit La Gomera op dinsdag 13 november in de middag, samen met de Callista, Camelot, Dolfijn en Zeezot. De boten in principe volgepakt om te overleven voor zo´n 6 weken, omdat er op de Kaap Verden niet veel te koop is en we vandaar uit de overtocht naar Suriname zullen maken.De start was heel rustig met weinig golven, maar ook weinig wind. Callista en Camelot wisten wel de wind te vinden en waren al snel aan de horizon verdwenen. De wind werd de 2e tot en met de 4e dag beter, hoewel het met 7 tot 15 knopen een zwakke wind was. We hebben de gennaker in alle standen uitgeprobeerd, ook op de boom. Hierbij kregen we over de marifoon dankbaar advies van de ervaren zeilers op Camelot en Callista.Met de grote gennaker op ging Loesje als een speer en konden we mijlen maken.2x per dag hadden we via de SSB-zender contact met de andere Nederlandse boten, het zogenaamde “netje”. Dat is handig om informatie en posities met elkaar uit te wisselen, maar ook leuk voor social talk en support. Je zit tenslotte een aantal dagen met z’n vieren op zee, zonder andere aanspraak.Onze overtocht was echter heel relaxed en gezellig. Er waren geen hoge golven, niemand was misselijk, de boot lag lekker recht, dus alles aan boord was “easy”. De jongens konden school doen en deden dit zelfs 2 dagen extra (onder protest!) om straks 2 dagen extra vrij te zijn.Na 4 dagen viel de wind weg en zijn we gaan motoren; wel even spannend of we dit op de diesel zouden halen. Dat zou gelukkig gaan, zodat ons schrikbeeld van dobberen op een grote oceaan zonder wind niet bewaarheid zou worden. In de voorlaatste nacht doemden Callista en Camelot weer op aan de horizon en voeren we vanaf dat moment in elkaars zicht. De laatste dag, maandag 19 november, kwam er weer wind en konden we nog prachtig zeilen met de gennaker op de boom. Om 13.00 uur riep Harry: Land in zicht!. Om 18.30 uur arriveerden we met de drie boten op het eiland Sal. We gingen rustig voor anker in de baai van Porto da Palmeira, die er overigens armoedig uitzag. De Zeezot en Dolfijn arriveerden de volgende dag.N a een lange nachtrust op dinsdag 19 november aan land gegaan met de rubberboot. De kids zetten voor het eerst voet in Afrika! De mensen zijn hier negroide , het is gemoedelijk op straat, weinig auto’s. Palmeira en het stadje Espargos liggen in een kaal, woestijnachtig landschap. In Espargos geshopt en een “ terrasje gepikt”. Mooi om hier te zijn!

Van 19 november tot 3 december bezoeken we achtereenvolgens Sal, Boavista, Santiago en Brava, allen Kaapverdische eilanden. Het is overal ankeren en dat is niet altijd relaxed, omdat er veel wind is. Wel kom je zo op prachtige plekjes, waar geen tourist komt. De dorpjes zijn er eenvoudig, met weinig auto’s en veel mensen op straat. Er is aardig wat te koop en Han koopt er zelfs een nieuwe MP4 van een onbekend merk, die later op zee toch ook weer kapot gaat.Tja, dat was het risico. Vaak is er in een dorp een openbare wasplaats voor kleding. Vrouwen verkopen er op straat groente, fruit en vis uit grote plastic bakken. De eilanden zijn kaal en woestijnachtig. Brava is hierop een uitzondering, het is bovenop groen en mooi bebouwd.Op Sal haalt Harry direct van de Shell-fabriek 3 grote vaten diesel en hevelt deze in de tank. Op Boavista krijgen de jongens met z’n allen kite-surfles van een stoere Braziliaan. Héél spectaculair! Ze hebben nog wel meer lessen nodig om zelf op zee te kunnen kitesurfen; het is namelijk niet zonder risico.Op Santiago kunnen we weer internetten en gaan we 2 keer uit eten met de hele club. Heel gezellig en lekker! Ook doen we er de laatste grote inkopen voor de oversteek naar Suriname.Na een zware overtocht naar het laatste eiland Brava, met veel windshifts en onverwacht harde wind, komen we op zaterdag 1 december aan op Brava, op een idyllische ankerplek bij een ongerept dorpje. Onderweg raakt er ‘s nachts nog een schoot beklemd in de schroef waardoor de motor uitvalt. Dat is wel beangstigend, want dan moet je alles zeilen en wordt ankeren een stuk moeilijker. Met veel moed gaat Harry ‘s ochtends op volle zee te water en maakt de schoot los. De motor doet het weer en de schoot is nog te gebruiken gelukkig!Op Brava regelt Brigitte van de Callista een dagtour in een open auto. We gaan allemaal in de open laadbak en rijden met een kaapverdische Amerikaan als gids over het eiland op echt Afrikaanse wijze. Het eiland is mooi groen bovenop. Wel lijden we allemaal kou, omdat het hoog is en daardoor fris van temperatuur. Tussen de middag lunchen we in een echt restaurant met vis, kip, rijst en groente. Het is een hele leuke dag en een mooie afsluiting voor de oversteek naar Suriname.

onderweg naar Suriname: sturen in de regen!

We vertrekken maandag op 3 december  om 12.45 uur van het eiland Brava met weinig wind. De volgende dag neemt de wind snel toe tot 20 a 30 knopen. De zee is ruig, het zeilen gaat hard, maar is intensief. We varen met het grootzeil en de kluiver op de boom. Vooral de nachten zijn zwaar; door afkoeling ontstaan heftige buien met veel wind. We moeten hier continu alert op zijn en telkens reven of zeil inrollen. Woensdag 5 december in de ochtend gaat de autopilot opnieuw kapot. Gelukkig krijgt Harry de windvaan aan de praat, zodat we niet de hele tijd zelf hoeven te sturen.We draaien nog Sinterklaasliedjes, pakken 2 cadeautjes van oma Anneke uit en eten pepernoten en gevuld speculaas. Daarna moeten we weer snel aan de bak om een rif te zetten.Overdag is het zwaar bewolkt met regen  en lijkt het of we weer in Nederland zijn.Han en Guus proberen te vissen met een tuig, dat we van Callista gekregen hebben. Op een gegeven moment hebben ze beet, en zien een grote vis een sprong boven water maken. Daardoor trekt hij zich los en gaat het tuig verloren. Jammer, maar wel een enerverende ervaring!Vlak voor het weekend hebben we een dip, omdat de weersvoorspelling nog meer harde wind laat zien. Gelukkig is het in het weekend van 8 en 9 december toch rustiger en begint de zon weer te schijnen. Het leven is even een stuk relaxter. Zondag om 11.00 uur zijn we op de helft! De windvaan is wel een probleem. Een onderdeel is verbogen en op maandag 10 december gaat hij definitief kapot doordat 2 vleugelmoeren lam zijn.De Callista komt ons te hulp en we geven midden op de oceaan via een moeilijke langszij-actie het kapotte onderdeel over aan de Callista voor reparatie. Dat lukt en via eenzelfde actie krijgen we het onderdeel weer terug aan boord! Het lukt Harry de volgende dag om het onderdeel weer te monteren en de windvaan weer operationeel te krijgen. Wat een opluchting!Woensdag 12 december zijn er weer pittige windvlagen en krijgt Harry in de kuip een originele splash over zich heen, waardoor hij door en door nat wordt. ‘s Nachts hebben we geen marifooncontact meer met de andere boten, omdat we te ver achterop geraakt zijn. De wind draait naar het noorden en het wordt tijd om te gijpen en zuidwaarts te varen. Dat doen we om 3.00 uur ;s nachts en de jongens komen hiervoor uit bed. De volgende dag, donderdag 13 december, is een rustiger dag, maar de windvaan doet het niet bij deze koers en dus sturen we zelf.  We zullen dit doen tot aankomst, behoorlijk vermoeiend! Vrijdag 14 december komen we in een instabiel weersysteem en besluiten we op de motor verder te gaan om op tijd in Suriname aan te komen voor het juiste tij. Han en Guus sturen ieder ook 2 uur om hun ouders zo wat rust te geven. Erg lief en stoer! Han krijgtnog een enorme bui over zich heen en stuurt 2 uur in de stromende regen! Het lukt om op zaterdag 15 december op tijd aan te komen bij de uiterton en samen met Callista en Camelot varen we de Surinamerivier op. Een geweldige ervaring! Om 13.00 uur ankeren we op een mooie plek bij Paramaribo. De Dolfijn is ook net aangekomen. Caroline, Harry en Han zetten ‘s middags voor het eerst voet op Zuidamerikaanse bodem en verkennen het centrum van Paramaribo.Daarna vieren we de aankomst met een paar flessen champagne op de Dolfijn. Iedereen is uitgelaten,trots en opgelucht. De jongens krijgen nog een ritje op een locale speedboot aangeboden en gaan als James Bond over het water!‘s Avonds eten we met z’n allen Surinaams op een gezellig terras met live muziek. Daarna kunnen we voor het eerst sinds 12 dagen weer eens genieten van een volledige nachtrust!

mooie panden in Paramaribo

Vanaf 15 december verblijven we zo'n 4 weken in Suriname. Het is een geweldige belevenis, we denken het hoogtepunt van onze reis.
De eerste week staat in het teken van inventariseren van de reparaties aan de boot en hier acties voor in gang zetten. Verder schooltoetsen en afronden van schoolwerk voor de Kerst, bijkomen en bijslapen van de reis, urenlang op het terras van het Vat zitten, zwemmen bij Hotel Torarica (met toestemming) en plannen van trips.
We ontmoeten een vriend van Harry's broer, die hier woont met zijn familie, en we ontmoeten een collega van Harry van de Rotary en een Haagse collega psychiater van Caroline!

In de 2e week vieren we Kerstmis met een gezamenlijke maaltijd in een restaurant. Het is erg gezellig, maar het  verloopt wat ongeordend, zodat de kids pas laat iets te eten krijgen. Een toetje bij het Vat maakt weer veel goed. Op 26 december in de namiddag varen we met Callista, Camelot en Dolfijn met zon en een zeil bij, naar Domburg stroomopwaarts. Dat is een prettige ankerplaats met een paar moorings (vaste ankerboeien). Loesje kan daar aan een mooring liggen. De volgende ochtend, 27 december, om 7.30 uur begint onze excursie naar het binnenland onder leiding van gids Rita. Met 20 man in een bus met bagage en proviand voor 4 dagen over een onverharde weg gedurende 4 uur naar Atjoni, waar de weg simpelweg ophoudt. Daar inschepen in zogenaamde korjalen en met een flinke vaart stroomopwaarts gevaren tot "vakantie-eiland" Isadeu, midden in de rivier. Daar slapen we 3 nachten in hutjes onder de klamboe, terwijl Rita onze maaltijden verzorgt. Zij presteert het om 4 keer rijst met kip te maken, die telkens anders smaakt en verrukkelijk is!
Vanuit Isadeu maken we excursies naar bosnegerdorpen, waar het leven nog zeer primitief is. Voor het hele gebied is er een eenvoudige gezondheidspost, bemand door een verpleegkundige.

We wandelen door het oerwoud en zwemmen in stroomversnellingen van de rivier. Menige schaafwond wordt hierbij opgelopen, maar Caroline hoeft niet te hechten en het is spannend en verfrissend! Op ons eiland wordt er gevoetbald met een andere groep en omdat er 's avonds geen ander vertier is, wordt er gekletst, gekaart en in hangmatten gechilled bij het licht van een enkele gloeilamp.
We kicken af van snoep en snacks, want die zijn er gewoon niet. De kids eten hun borden dientengevolge allemaal leeg!
We zien onderweg een anaconda (wurgslang!) met een doorsnede van wel 20 cm en de andere groep vangt een rivierkaaiman. Eng hoor! Op 30 december vertrekken we weer per korjaal naar Atjoni en na een lange bustocht, onderbroken door weer een heerlijke maaltijd van Rita, bereiken we Domburg, waar alle boten nog heelhuids liggen. In vlot tempo varen we af naar Paramaribo, waar bij opnieuw ankeren bij Torarica. Een prachtexcursie!

Op Oudejaarsdag kopen we originele oliebollen en appelflappen van bakkerij Hollandia (!) en wonen we om 12.00 uur in het centrum van Paramaribo een oorverdovend knalvuurwerk bij. Iedereen is op de been en de sfeer is geweldig! Wouter trakteert ons op schaafijs. 's Avonds is er groot feest op straat met live-muziek en een vrolijke dansende menigte. Hartstikke gezellig! Om 22.00 uur gaat iedereen naar huis om in familiekring de jaarwisseling te vieren. Wij steken gezamenlijk ons vuurwerk af, met pijlen en potten, waar je in Nederland alleen maar van kunt dromen! Om 24.00 uur knallen we champagne op de Camelot en toasten op ieders gezondheid en een goed vervolg van onze reis.
2008 wordt tenslotte het jaar van onze terugkomst......

Op 2 januari gaan we met de andere 3 zeilboten om 6.30 uur (!) anker op voor een tocht over de Commewijne en Cottica-rivier o.l.v gids Percy. We varen langs oude plantages, die veelal in verval zijn. We ankeren midden in de bush, zij- aan-zij met de Callista en barbecueen met sate en veel te hete saus.
De volgende dag ankeren we bij Wanhatti, een bosnegerdorp, dat ons vriendelijk ontvangt. We delen schriften en pennen uit voor de school aan het "opperhoofd" en in ruil hiervoor trakteert hij ons op lokale live bongo muziek, waar we 's avonds heerlijk op dansen.
Er wordt nog een partij voetbal gespeeld tegen de lokale jeugd, die we dik verliezen! We doen nog een donatie aan de plaatselijke vrouwenbeweging die goed werk doet. Op 4 januari maken we 's ochtends vroeg een 3 uur durende boswandeling door de jungle en op de valreep zien we nog apen. 's Middags is er voor de liefhebbers nog een tocht langs 2 bosnegerdorpen en een indianendorp. 's Avonds ter afsluiting een groot kampvuur, waarbij Bri en Guus gezellig op de gitaar spelen!
op 5 januari vertrekken we weer naar Paramaribo. Onderweg lunchen we bij een prachtig opgeknapte plantage "Frederiksdorp".Harry en Caroline gaan door naar Paramaribo om water te tanken en Harry's ouders te ontmoeten. Bij het watertanken krijgen we een vis van wel 40 cm cadeau! Han en Guus logeren een nacht op de Camelot resp. de Callista. 's Avonds ontmoeten we Harry's ouders, wat heel bijzonder en ontroerend is. De volgende dag zien zij hun kleinzoons ook. Ze hebben allerlei spullen voor ons meegenomen, o.a. onderdelen voor de boot, drop en brieven uit Nederland. Heel leuk!

De laatste week staat in het teken van reparaties aan de boot: een nieuw toplicht, reparatie van de windvaan, een nieuw koolstoffilter, een nieuwe deurkruk e.a. We verwachten ook nog een nieuwe stuurautomaat. School is weer begonnen en de laatste toetsen worden gemaakt en opgestuurd. Intussen hebben we een leuke tijd met Harry's ouders, met wie we elke avond eten. Zij hebben het ook naar hun zin. Loesje is inmiddels weer bevoorraad met diverse levensmiddelen en als alles goed gaat vertrekken we volgende week, met een traan in ons hart, naar Tobago, waar ons Caribisch avontuur begint.....

ankerplaats Milford Bay, Tobago

Dinsdag  15 januari om 11.30 uur vertrokken we, uitgezwaaid door Harry’s ouders, uit Paramaribo naar Tobago. Een tocht van 465 zeemijl (ongeveer 840 km), waar we zo’n 3 etmalen over zouden doen.  Op de Surinamerivier stelden we al varend nog wat computerinstellingen voor de nieuwe stuurautomaat in.  Na ongeveer 3 uur varen waren we op zee en werden de zeilen bijgezet, voltuig bij een halve wind van 20 knopen en lage golven. Ideale omstandigheden.  Helaas bleek de stuurautomaat nog niet goed ingesteld, dus deze hield er al snel mee op. Iedereen weer in de dip, vooral door het vooruitzicht van uren sturen. Gelukkig deed de windvaan het prima bij deze koers en konden we toch rustig vanuit “het bushokje” de wachten doen, met af en toe een correctie aan de windvaan. 

De eerste dag was iedereen weer wat katterig, omdat we na een maand Suriname opnieuw moesten inslingeren. De tweede dag keerde de eetlust gelukkig terug  en konden we lekker snacken met kipnuggets!  We gingen onzettend hard, zo’n 8 knopen over de grond. ‘s Nachts ging het nog harder (tot 9 knopen) en hebben we 1 rif gezet en zonodig de kluiver wat ingerold.  We voeren samen op met de Camelot. Omdat we met deze hoge snelheid ‘s  nachts zouden aankomen, wat we niet wilden, hebben we in de laatste nacht “bijgelegen” om vaart te verminderen. Dat wil zeggen, dat je je zeilen zo zet, dat je nauwelijks nog snelheid maakt en alleen door de stroom wat afdrijft. Om 3.00 uur gingen we tenslotte voor de wind richting Scarborough,Tobago. Harry en Caroline hebben toen weer zelf gestuurd, omdat de windvaan het bij deze koers te onnauwkeurig doet. OP vrijdag 18 januari om 8.00 uur arriveerden we in de haven. We legden achteruit aan aan een steiger, met het anker als houvast aan de voorkant. Daar zagen we ook de Dolfijn weer, die een dag eerder vertrokken was, samen met Callista.

Dit was een overtocht uit het boekje, met mooi weer en goede wind. Toch was de stemming wat bedrukt, vanwege de stuurautomaat.

In Scarborough hebben we in rap tempo ingeklaard, en omdat het daar vrij heet was, zijn we dezelfde middag nog doorgevaren naar Milford Bay, een baai  uit de folders met geel strand en palmen, helder water en een lekker windje.  Eindelijk weer eens lekker overboord geplonst. Heerlijk!

pelikaan op de boegspriet, Tobago

Van vrijdag 18 januari tot woensdag 23 januari waren we op Tobago, een prachtig Caribisch eiland, waar ze Engels spreken en links rijden. Het is er nog niet zo toeristisch.

We zwommen er vanaf de boot, snorkelden op een nabijgelegen rif met mooie vissen, maakten een rondtour over het eiland, zagen er pelikanen rond de boot zwemmen, en aten er heerlijk in restaurantjes. Een pelikaan heeft een tijdlang op onze boegspriet gezeten, een prachtig gezicht! Tijdens de rondtour liepen we een stuk door het  regenwoud, dat veelzijdiger is van begroeiing dan in Suriname, en we zagen een baby-kaaiman van zo’n 30 cm lang. We zwommen spectaculair onder een waterval, waarbij de jongens van grote hoogte van de rotsen sprongen. Kicken!

‘s Ochtends werd er altijd school gedaan, hoewel de leerstof voor Han weer (te) laat doorkwam. ‘s Middags konden ze dan met de andere kinderen bodyboarden in hoge golven.

Op woensdag 23 januari klaarden de mannen uit in Scarborough en vertrokken we ‘s avonds naar Union Island, behorend bij de Grenadines, en tocht van ongeveer 90 mijl ( 160 km). De overtocht begon onverwacht onstuimig met sterk wisselende wind tot 30 knopen en flinke regenbuien. Uiteindelijk voeren we op de stagfok en een grootzeil met 2 reven in rustig tempo door de nacht. Donderdag 24 januari om 9.30 uur voeren we de haven van Clifton, Union Island, binnen. Het weer was nog steeds instabiel, dus na het inklaren voeren we samen met Callista en Camelot meteen door naar het mini-eiland Petit St. Vincent, waar we ankerden op een prachtige plek bij een palmenstrand . Daar konden we bijkomen van de overtocht.

ankerplaats Tobago Cays

Van 24 tot en met 30 januari waren we op Union Island en Tobago Cays, beide behorend bij de Grenadines van het eiland St. Vincent. In Clifton op Union Island hadden we internet en deden we boodschappen bij o.a. locale fruit- en groentestalletjes. Op de Tobago Cays, een onbewoonde archipel van kleine eilandjes achter een groot koraalrif (Horseshoe Reef), hebben we prachtig geankerd bij witte palmenstrandjes en gesnorkeld bij het rif, waar we veel prachtige vissen en mooi koraal hebben gezien. Vlakbij  een palmenstrandje zagen we zeeschildpadden en roggen zwemmen, soms ook vlak naast onze boot! We hebben hier trouwens veel plezier van onze in Scheveningen gekochte snorkeluitrustingen.We ontmoetten Noorse vrienden van de Callista, van zeiljacht Minerva, en hadden een gezellige avond met hen. Hun Noorse accent inspireerde ons natuurlijk, -als echte Hollanders-, om de ons bekende Noorse en Zweedse woorden veelvuldig te gebruiken!
Op zaterdag 26 januari kochten we kreeft van een zgn. boatboy. Camelot en Callista hadden dat ook gedaan en ‘s avonds aten we deze gezamenlijk op op de Camelot. Dit was ook het afscheidseten met de Callista. ‘s Middags hadden we al groepsfoto’s en andere foto’s gemaakt op een romantisch strandje. (zie  fotoalbum, website). De volgende dag namen we afscheid van de Callista. Hopelijk zien we hen weer op de Azoren, ergens in juni…. 

St. Georges, Grenada

Op donderdag 31 januari vertrokken we met de Camelot richting Grenada, een zuidelijker gelegen eiland dat we hadden overgeslagen vanwege het afscheid van Callista op Tobago Cays. Om de tocht na schooltijd te kunnen maken, maakten we een tussenstop in Carriacou, ten noorden van Grenada. Het was een kleine overtocht van ruim 2 uur, die we voornamelijk gemotord hebben om ook gelijk stroom te draaien. Geankerd in Tyrrel Bay, maakten we samen met de Camelot een tochtje in onze rubbies door een ongerept mangrovebos. Overweldigd door de natuur besloten Han en Guus de motor uit te zetten en als “zeilboot” verder te gaan, door een handdoek als zeil omhoog te houden en voor de wind te varen. Camelot volgde ons voorbeeld en het werd een ware race, waarbij we veel plezier hadden. De volgende ochtend gingen Sjoerd en Harry inklaren bij het immigratiekantoor op Carriacou, gebruikmakend van de lokale schoolbus. Het bleek Carnavalsweekend te zijn met feest tot en met dinsdag. Wij zijn die dag (vrijdag 1 februari) doorgevaren naar Grenada, ons uiteindelijke reisdoel, met het plan om dinsdag 5 februari de carnavalsoptocht in Carriacou mee te maken. Tijdens de reis naar Grenada, zo’n 30 mijl, hadden we nauwelijks wind, dus hebben we voornamelijk gemotord. Jammer hoor! Aan het eind van de dag bereikten we St. Georges, een leuk stadje, waar we ankerden vlak voor een gloednieuwe marina. ‘s Avonds aten we heerlijk in een Caribisch buffetrestaurant, waar we voornamelijk tussen de "locals" zaten. Onderweg hadden we al een rondreis over het eiland besproken voor de volgende dag.
Zaterdag 2 februari vertrokken we met beide bemanningen in een minibus met chauffeur voor een mooie rondrit langs o.a. nootmuskaatplantages, een rumdistillerderij, een chocoladefabriek (die helaas gesloten was) en een waterval in het rainforest ter afsluiting. We lunchten onderweg met een tropisch uitzicht op zee, grasland en palmen.
Zondag 3 februari was een rustdag, waarbij iedereen op de boot bleef en achter de schermen kroop voor het gratis inernet aan boord! We moesten herankeren i.v.m. plaatsgebrek en kozen voor een nachtje aan een mooring voor een luttel bedrag, maar met gebruikmaking van de douchefaciliteiten van de nieuwe marina. Weer eens uitgebreid gedoucht, heerlijk! ‘s Avonds aten we in het restaurant aldaar.
Maandag 4 februari  na schooltijd weer terug naar Carriacou, 30 mijl tegen de wind in, maar met mooie kusten om naar te kijken. De stuurautomaat deed het bij perioden wel en niet en we kunnen het probleem nog steeds niet goed vaststellen. De werf van Atlantic in Harlingen is ons overigens heel behulpzaam hierbij, met vragen en instructies.
Dinsdag 5 februari gingen we naar Hillsborough om de carnavalsoptocht om 12.00 uur bij te wonen. Er heerste al een gezellige feeststemming, maar de (zeer vrolijke, maar beperkte) optocht vond uiteindelijk pas om 16.30 uur plaats! Wij brachten de tijd geheel in Caribische sfeer door met bezoek aan een strandbarretje, het eten van roti, kuieren door de Main Street en luieren op het strand. We hadden nog een leuk gesprek met 2 andere zeilers die ook de oversteek hadden gemaakt.
Woensdag 6 februari na schooltijd vertrokken we naar Petit Martinique, ook behorend bij de staat Grenada, waar we zouden tanken en uitklaren. Uitklaren bleek daar echter niet te kunnen, dus zullen de schippers terugmoeten naar Carriacou! Intussen genieten we van een extra dag op Petit Martinique, een nog heel authentiek eiland met weinig toerisme. Guus heeft al twee dagen school gedaan samen met Merlijn van de Camelot, die hetzelfde programma volgt. Dat gaat heel goed en is ook gezelliger voor beiden. Na een zwempartij en borrel bij een strandbar, eten we ‘s avonds met de Camelot in een strandrestaurant met uitzicht op de palmen en de baai met onze boten. Helemaal top!!! (citaat van Sjoerd, van de Camelot).
De volgende dag, donderdag 7 februari, gaan Sjoerd en Harry om  7.15 uur (!) met de schoolboot richting Carriacou om uit te klaren. Ze zijn om 10.00 uur weer terug. Diezelfde middag vertrekken we naar Union Island, 1 uur varen op de motor en de kluiver...  

Port Elizabeth, Bequia

Na een kort verblijf op Union Island gingen we maandag 11 februari rond 11.00 uur anker op richting Bequia. De wind leek minder dan de dag ervoor, maar daar zouden we nog van terugkomen!
Het werd gewoon 30 knopen met uitschieters naar 35 (windkracht 6-7) met golven die rond de eilanden een raar patroon hadden. Met 2 reven in het grootzeil, de stagfok en een deel van de kluiver op, gingen we aan de wind behoorlijk schuin, maar niet zo hard ( 5 knopen), waarschijnlijk door een flinke aangroei op de bodem van Loesje. Onderweg ging de rubberboot door een golf ondersteboven en raakte los! Gelukkig zag Harry het en hebben we direct een geslaagde "Man over boord" -manoeuvre gedaan en de rub weer aan boord gekregen!
Han werd weer zeeziek sinds lange tijd. Met de motor bij bereikten we om 18.15 uur Port Elizabeth op Bequia, een prachtige baai, waar het gelukkig minder waaide en waar de Camelot al aan een mooring lag.
Bequia blijkt een mooi, klein en nog vrij onbedorven eiland, met een prachtig zandstrand met palmen en loofbomen en een trendy cocktailbar aan het strand. Daar beleven we het Zwitserlevengevoel tijdens sunsets met onze cocktails op tafel....
Inmiddels hebben we een rondrit gemaakt over het eiland en een duikcursus gedaan, waarbij we allemaal tot 15 meter diep gedoken hebben in een mooi koraalrif! Kicken! Jammer dat onze onderwatercamera al een tijdje geleden kapot is gegaan....
We blijven hier tot de tweede helft van deze week, vanwege de toetsweek van Han. Daarna gaan we noordwaarts naar St. Vincent, waar scenes uit "Pirates of the Carribean" zijn opgenomen...

Leven met een gezin op zee (overweging)

Lezers van de site zullen zich wellicht afvragen: Hoe gaat dat nu, dag in dag uit, week in week uit, leven aan boord van een zeilboot? De bemanning van Loesje is nu halverwege de reis; een mooi moment om hier eens bij stil te staan.

Het leven aan boord met het gezin gaat goed. Belangrijk blijkt te zijn de regelmaat die we proberen aan te houden in dag- en weekindeling. We houden hierbij in grote lijnen het schoolrooster aan.  De dagindeling bestaat op “werkdagen” uit opstaan om 8.15 uur, ontbijten en daarna vanaf 9.00 uur school voor Han en Guus. Dit is dan de tijd voor Harry en Caroline om klussen te doen of zaken te regelen. Er blijft in principe altijd iemand aan boord voor assistentie en support aan de jongens. Om 10.30 uur is er pauze met koek en om 12.30 uur is het einde schooltijd. Daarna lunch en ’s middags is er vrij programma. Einde middag vaak even borrel en daarna lekker eten aan boord. De weekenden worden vrij gehouden voor excursies of “chillen”. Hieruit blijkt dat de reis géén vakantie is, zeker niet voor de jongens, die zelfstandig en eenzaam hun schoolwerk moeten maken. Harry en Caroline hebben dan wel het heerlijke gevoel niet te hoeven werken met de bijbehorende stress vandien, maar ons leven vult zich nu met andere verantwoordelijkheden. Een belangrijk deel hiervan is het in goede staat houden van de boot, het uitvoeren van reparaties, overleg met de werf, communiceren met de scholen en het bijhouden van de website. Daarnaast natuurlijk alle huishoudelijke zaken. Omdat we vaak voor anker liggen en meestal geen internet aan boord hebben, kosten al deze activiteiten relatief  veel tijd. Een paar mails versturen of wat boodschappen doen kost al gauw een ochtend. De ruimte op de boot bevalt goed en is niet te klein (wat we wel verwacht hadden). Het feit dat de jongens ieder een eigen hut hebben om huiswerk te maken, te computeren of te chillen, is een goede greep geweest. Het zorgt voor voldoende privacy.
Het contact met de bemanningen van de andere Nederlandse boten zorgt voor de broodnodige afwisseling in de gezinsinteracties, zowel voor de pubers onderling als hun ouders. 
Verder leren we elkaar veel beter kennen. Eigenschappen worden duidelijker, in positieve en negatieve zin, maar overall heerst er een sfeer van begrip. 

Het zeilen zelf gaat met ups en downs. Meestal ervaren we het als vrij intensief, vanwege de vele zeilaanpassingen die we  moeten uitvoeren. Dit als gevolg van wisselende windrichting en windsterkte. Vooral ’s nachts, als Harry en Caroline afwisselend alleen moeten zeilen, zijn deze effecten groter. Nu we in de Carieb zijn en alleen nog dagtochten maken, gaat dit veel beter.
Intussen maken we wel een schitterende reis die veel indrukken geeft. Omdat we steeds de boot als ons huis hebben, maar de omgeving telkens verandert, vraag je je soms af als je aan dek gaat: waar zijn we ook alweer? Zeker als je net een film hebt gekeken of een boek hebt gelezen. De jongens groeien hard en het buitenleven met veel zwemmen doet hen goed; ons trouwens ook. Zo zijn we aan ons tweede half jaar begonnen… (februari 2008, Bequia)

Rots met het gat, uit Pirates of the Carribean

Donderdag 21 februari zijn we, na een zeiltocht uit het boekje (mooi weer, halve wind, 15-23 knopen) aangekomen op St. Vincent, een heus pirateneiland. Dat wil zeggen, in de baai waar we aan een mooring liggen, zijn scenes van de film "Pirates of the Carribean" opgenomen en delen van de filmset zijn bewaard gebleven en te bezichtigen. Dezelfde avond gaan we aan land en eten we in het piratenrestaurant. 's Avonds bekijken we de film om ons alvast goed te orienteren. De volgende dag staan we op de steiger waar captain Jack Sparrow miss Elizabeth Swan zojuist gered heeft van de verdrinkingsdood en hij haar inzet voor zijn ontsnapping via touwen aan houten kranen. Ontzettend leuk om daar nu zelf te staan!
Verder varen we met de rub langs de rots, waar 3 dode piraten in opgehangen waren, lopen we over het bruggetje waar gefilmd is en bekijken we o.a. de molen cq. smidse van William Turner. Alles is gebouwd decor en overdekt met neptstenen e.d. Een stuk van een (nep)kanon kun je met 1 hand optillen, grappig hoor!
De volgende dag, zaterdag 23 februari, vertrekken we vroeg voor de oversteek naar Martinique in 2 dagen, met een tussenstop in St. Lucia.
Het worden 2 prachtige zeildagen, zoals gezegd uit het boekje, met weinig golven, prachtig weer en een aan de windse koers bij 15-20 knopen. Alleen Han wordt weer miselijk en ook Guus heeft er heel even last van...Harry haalt zijn hart op en zit relaxed aan het stuur. De kust van St. Lucia is prachtig met indrukwekkende rotsen en verlaten palmenstranden. We nemen een mooring in Marigot Bay en kopen bananen bij een boatboy, die voor ons een mooi lied zingt. Han maakt zijn een-na-laatse toets.
De volgende dag, zondag 24 februari, wederom een mooie zeiltocht, onder dezelfde omstandigheden, naar Martinique. We ankeren in Le Marin, een baai met gloednieuwe voorzieningen in Franse luxe. Dus eten we lekker Franse kaas en baguette en proberen we de jongens wat Frans te laten praten. Dat lukt maar slecht, Frans is niet hun ding...
Intussen heeft Harry al 2 pakjes opgehaald met spullen voor de boot en zal Loesje op de kant gaan voor schoonmaken, reparatie en nieuwe anti-fouling.
We zullen hier deze (vakantie) week blijven en kijken of we nog iets leuks kunnen doen (!).

Loesje in de kraan

Van zondag 24 februari tot zaterdag 8 maart waren we op Martinique, een Franstalig eiland, dat onderdeel uitmaakt van Frankrijk. Ons verblijf hier was primair functioneel, dat wil zeggen dat we hier reparaties en onderhoud zouden (laten) doen aan de boot.
Le Marin is een enorme grote, maar ongezellige  ankerplaats, met een scheepswerf, heel veel bootreparatiebedrijven en een enorm aanbod van onderdelen. Harry inventariseerde de werkzaamheden en benodigde onderdelen en regelde dat Loesje 4 dagen op de bok kon voor reparatie. Met de werf in Harlingen werd afgestemd en zij zouden een medewerker sturen per vliegtuig om de reparaties uit te voeren.
Intussen hadden de kids vakantie, hoewel Han op maandag nog een laatste toets Latijn moest maken. Zij vermaakten zich vooral in het internetcafe, want lekker zwemwater of een strandje was er niet. Vanwege de vakantie maakten we een tocht per auto over Martinique, door o.a. het rainforest met een prachtige waterval. Helaas deed het bos zijn naam eer aan, want we kregen er een enorme regenbui over ons heen! Snel dus weer in de auto en doorgereden naar St. Pierre, waar we heerlijk lunchten met een veel te grote pizza en uitzicht op zee. Later zouden we hier nog twee nachten ankeren…De tocht werd afgesloten met een bezoek aan het strandje van St. Anne, waar we weer eens ouderwets in zee plonsten, en eten bij de MacDrive, waar Caroline twee rondjes moest rijden om het bestelde eten uiteindelijk te bemachtigen! We gingen die week nog een  keer uit eten, verder kookte Caroline weer lekker met Franse ingredienten en met wijn, die echter zelden door het gerecht ging!
Zondag 2 maart verkassen we naar een andere ankerplaats, omdat Loesje de volgende dag op de kant zal gaan. 

Maandag 3 maart om 15.00 uur haalt een enorme kraan Loesje uit het water en rijdt haar naar een plekje op de werf, waar zij op een bok wordt gezet en direct wordt schoongespoten. Het is een indrukwekkend gezicht (zie de foto).We blijken geen stroom te hebben, omdat we een bepaalde stekker missen. Om 20.00 uur arriveert Willem van de werf Atlantic na een lange vliegreis via Parijs. Hij heeft een flinke koffer met spullen voor de boot bij zich, een grote zak drop en drie nieuwe (actie)films op DVD, waarvan de jongens helemaal uit hun dak gaan! De volgende dag komt Sjoerd van de Camelot even naar ons toe met de benodigde stroomstekker en repareert Willem de boegschroef. Vervolgens gaat hij in het bloedhete achteronder aan de slag om de stuurinrichting en stuuratomaat te repareren. Dit gaat hem goed af! Daarna doet hij nog een aantal onderhoudswerkzaamheden. Tegelijkertijd wordt de onderkant van Loesje voorzien van nieuwe anti-fouling, waarmee aangroei wordt afgeremd.
Wij leven intussen aan boord, en gaan met een steil trapje de boot op en af. We ontbijten en lunchen op Loesje, maar avondeten doen we buiten de deur, vanwege het ongemak van koken in deze omstandigheden en vanwege onze gast! Donderdagmiddag is alles klaar en gaan we nog even het dorp in. Guus en Caroline nemen nog een duik bij een klein strandje. Vrijdag om 14.00 uur gaat Loesje weer te water. Willem fixt nog snel iets aan de boegschroef. Om 15.30 uur staat zijn taxi klaar voor vertrek en nemen we afscheid van onze “reddende engel”. Zijn verblijf bij ons was heel gezellig en hij is een bekwaam vakman gebleken! 

‘s Avonds verkassen we weer naar
de eerste ankerplaats, vanwaar we de volgende dag vertrekken naar St. Pierre aan de noordwestkust, waar we Camelot weer ontmoeten. Na een mooie zeiltocht en het voorzichtig testen van de stuurautomaat komen we daar aan; het is een prachtige baai met helder water en een schilderachig dorp tegen de achtergrond van een vulkaan. Als gevolg van valwinden hebben we een kleine scheur in de kluiver. We brengen hier een heerlijke zondag door met zwemmen, windsurfen, borrelen en chillen op de boot. Harry plakt de scheur in de kluiver. De volgende dag varen we, na schooltijd, naar Dominica, het volgende eiland…   

Han bij Boiling Lake!

Op voortvarend initiatief van Irene van de Camelot gingen we op woensdag 12 maart op excursie naar het kokende vulkaanmeer, hoog in de bergen. Het zou een zeer pittige wandeling worden van ongeveer 7 uur, zo’n 10 km lang met een stijging van 750 m over ruig terrein. Om die redenen bleven Guus en Merlijn op de boot.We vertrokken om 6.30 uur met een busje, onder leiding van gids “Seacat” van Seacat tours (www. Seacattours.com, een aan te raden site!) de bergen in. Om 7.30 uur begon de wandeling over een stening pad door tropisch regenwoud omhoog. Onderweg hadden we 2 stops, waarvan een op het hoogste punt, waar Seacat ons voorzag van fruit en drinken. Om 10.30 uur bereikten we een soort hoogvlakte, waar overal hete zwaveldampen en kokende fonteintjes uit de grond omhoog kwamen. Seacat, onze enthousiaste, zeer energieke en originele gids, kookte hier een aantal eitjes voor ons in 1 van die kokende fonteintjes. Ook smeerden we onze gezichten in met zwavelhoudende klei, bij wijze van schoonheidsmasker.Max van de Camelot had zijn kruit al verschoten, dus bleven Irene en Max hier achter om uit te rusten en vervroegd terug te keren. De rest (Sjoerd, Jippe, Han, Harry en Caroline) ging nog een uur verder omhoog langs steile trappen en over rotsen klauterend, tot we om 11.30 uur “Boiling Lake” bereikten. Dat was echt een overweldigend stuk natuur! Een meer in een krater, waar in het midden een kokende gasbel omhoog kwam en de hete zwaveldampen je om de oren waaiden. (zie foto!).We lunchten er en begonnen om 12.30 uur aan de terugtocht. Het dalen ging een stuk gemakkelijker, maar het was toch nog een heel eind lopen. Onderweg namen we nog een bad in een warm zwavelhoudend badje met grijsblauw water, onder een watervalletje. Heerlijk! Uiteindelijk waren we om 15.00 uur terug, waar we nog een koude duik namen in een waterval in een nauwe rotsspleet.Eindeloos vermoeid, maar een schitterende ervaring rijker, waren we om 16.30 terug bij de boot, waar Guus en Merlijn zich uitstekend vermaakt hadden en ook nog school hadden gedaan!‘s Avonds sloten we de dag af met gezellig eten bij de lokale Taiwanees, met uitzicht op de baai…

Apart rotslandschap op Dominica

Zaterdag 15 maart begon een beetje als een zaterdag in Nederland. Harry en Caroline zijn rond 8.30 uur op en gaan naar de lokale groente- en fruitmarkt voor boodschappen. Bij terugkomst op Loesje is Guus net op, ligt Han nog in bed, en drinken we een kopje koffie. Tot zover het bekende deel. We chillen wat en Harry en Caroline pikken nog een strandje voor de lunch (!). Om 15.00 uur worden we samen met de Camelot opgehaald voor een boottochtje per roeiboot over de Indian River, een ondiepe rivier door o.a. magrovebos, die zijn naam ontleent aan de oorspronkelijke bewoners van dit eiland, de Caraib-indianen. Blijkt dat hier scenes uit " Pirates of the Caribbean 2" zijn opgenomen en vallen we dus met onze neus in de boter! Er zijn geen geen resten van de filmset meer te herkennen, maar onze gids, die tijdens de opnames ter plaatse was, weet ons alle details te vertellen! De pauze midden in het bos met een glaasje rumpunch maakt het geheel af. Zondag 16 maart maken we weer een rondrit over het eiland. We zien een apart rotslandschap en krijgen bij een bananenplantage uitleg over hoe de bananen groeien (krom dus!) Dat blijkt nog best een ingewikkeld verhaal, waarbij Guus afhaakt en wij hem pesten met: "Mag ik het verhaal nog 1 keer horen?!"

We lunchen met uitzicht op zee en sluiten af met een verkoelende duik (de zoveelste, maar het blijft heerlijk) in de Emerald waterval.

aankomst Nevis

Vrijdag 21 maart gaan we om 9.00 uur anker vanaf de noordpunt van Guadeloupe richting Antigua. We hijsen het zeil voordat we anker opgaan (een nieuwe techniek) en zijn daardoor volt weg. Het is een flinke tocht van 42 mijl. We hebben geluk met de wind (zuidoost), zodat we het hele traject aan de wind kunnen varen en we gaan lekker hard, 7-8 knopen. Om ongeveer 16.00 uur ankeren we in English Harbour op Antigua. De volgende dag gaan we aan land, waar zich een oud fort bevindt uit de Engelse tijd. We kunnen er niet pinnen (Antigua heeft eigen geld en we moeten boodschappen doen), zodat we meteen met een taxi naar de hoofdstad, St. John’s, rijden en een leuke sighteeing hebben. We pinnen en lunchen in St. John’s en Guus koopt er nieuwe schoenen. Terug in English Harbour gaan we uit eten bij een Mexicaan op een palmenterras met uitzicht op de baai. Zondag 23 maart slapen de jongens uit en lunchen we met gebakken eieren, -het is tenslotte Pasen-, maar schiet het traditionele eieren zoeken er bij in. Harry bekijkt mooie zeilboten in de haven, die daar wachten op de klassieke zeilrace in april. ‘s Middags gaan we naar het strand en drinken daar aan een strandbarretje een versgemixte banana-daquiri. Tweede Paasdag doen we ‘s ochtends internet op de boot en gaan we ‘s middags weer naar het strand, met als afsluiting een pinacolada (voor Han in de "virgin"-versie!). Dinsdag 25 maart gaan we anker op naar Nevis, 53 mijl ten noordwesten van Antigua. We varen voor de wind met de kluiver op de boom bij 15-25 knopen wind. De stuurautomaat houdt zich goed bij deze koers en omstandigheden, wat een goed teken is. We hebben derhalve een relaxte overtocht en komen ‘s middags in Nevis aan. We gaan er ‘s avonds uit eten en de volgende dag , na schooltijd, gaan we naar het strand, waar we 2 tegen 2 een ouderwets partijtje honkbal spelen, met geimpoviseerde regels vanwege de kleine teams.

De volgende dag vertrekken we na schooltijd naar St. Eustatius.

Duikteam geslaagd!

Vrijdag 27 maart varen we na schooltijd van Nevis naar St. Eustatius (op z’n Engels: Statia), een tochtje van 25 mijl. St. Eustatius is een piepklien eilandje (2/3 van Schiermonnikoog) met 2000 inwoners, wat onderdeel uitmaakt van het Koninkrijk der Nederlanden, samen met Saba, St. Maarten en de benedenwindse antillen (ABC-eilanden).

Na wederom een mooie zeiltocht voor de wind, ankeren we bij Oranjestad aan een mooring. Omdat er veel wind staat en veel deining is uit een verkeerde hoek, brengen Harry, Han en Guus nog een achteranker uit, om het schommelen van de boot tegen te gaan. Dat helpt echt. ‘s Avonds eten we kliekjes en na eten eten doen we een potje toepen. Vrijdag 28 maart gaat Harry inklaren en informeert alvast naar de mogelijkheden voor een duikcursus. ‘s Middags gaan we allemaal aan land, doen eerst internetklusjes en daarna bespreken we de duikcursus voor het "open water duik"-brevet. We reserveren ook voor Sjoerd, Jippe en Merlijn, die zaterdag zullen arriveren. We krijgen allemaal een boek mee van 250 blz. om in vier dagen te leren (!). ‘s Avonds krijgen we bezoek van Jeroen, van een andere Nederlandse boot die hier ligt en die ook de duikcursus gedaan heeft.

De volgende dag verplaatsen we het achteranker en duiken we allemaal in ons boek om te leren voor de cursus. Zondag beginnen we nl. en moet hoofdstuk 1 gelezen zijn.

‘s Middags arriveert de Camelot vanuit Saba. ‘s Avonds gaan we gezamenlijk uit eten bij de snackbar van Joost, een Nederlander, die zijn bedrijf sinds januari hier geopend heeft. We eten patat met mayo, kroketten en kaassoufle’s, die na 8 maanden weer heerlijk smaken! Zondag 30 maart starten we om 9.00 uur met de duikcursus, die 4 ½ dag zal duren. We hebben een leuke, jonge duikleraar met veel ervaring, Stefan Brom, die Nederlands spreekt en enthousiast en gedegen lesgeeft. We doen een eerste duik in beschut water met allerlei oefeningen en ‘s middags maken we al onze eerste open water duik naar 10 m. Tot aan het examen op donderdag staat ons leven verder in het teken van duiken en studeren. Overdag doen we theorie en maken we duiken, ‘s avonds leren we uit het boek. Het is bijzonder om dit met het hele gezin te doen, zoiets maak je eigenlijk nooit mee: met z’n allen leren voor hetzelfde examen! We discussieren erover en leggen elkaar dingen uit. Grappig!

De oefeningen onder water zijn soms best spannend (vooral voor Caroline, die de grootste angsthaas is), maar gaan in de praktijk heel goed. Na vier dagen hebben we alle duiken gemaakt en zijn we klaar voor het examen op donderdag. Donderdag 3 april doen we dan examen en we slagen allemaal! We vieren dat met een borrel op de boot samen met de Camelot en in bijzijn van Stefan en Lisa van de duikschool, en Joost van de snackbar, heel gezellig!
Vrijdag 4 april zijn we 's avonds uitgenodigd bij Joost om haring te eten, wat we natuurlijk niet afslaan! De haring, geimporteerd uit Nederland, smaakt heerlijk en we worden meteen gefilmd voor een lokale reclameclip. Zaterdag 5 april maken we 's middags onze eerste "vrije duik" naar een prachtig rif. We zien er allerlei grote en kleine vissen en zeeschildpadden, echt kicken! Zondag 6 april maakt Caroline nog wat foto's van het stadje en blijven we verder op de boot. Vandaag,maandag 7 april, vertrekken we naar Saba.

aanloop Saba

Na een kleine zeiltocht (17 mijl) op de kluiver en de motor met ruime wind komen we maandag 7 april aan op Saba. Saba is een eiland met een hoge rotswand, ongeveer de helft van Schiermonnikoog in oppervlakte. Het leven begint er pas bovenaan de rotswand. Er zijn twee ankerplaatsen, waarvan er 1 veel te veel swell heeft, dus kiezen we de andere in Ladder Bay, waar we aan een mooring gaan liggen. Hier kun je niet aan land, tenzij je vanuit je rubberbootje in het water springt, naar het strandje zwemt (met je droge kleren boven je hoofd) en vervolgens een rotstrap van 485 treden beklimt die uiteindelijk uitkomt in het dorp The Bottom(!).
's Nachts botsen we op een andere zeilboot, omdat onze mooring niet op zijn plaats blijft, dus doet Harry de rest van de nacht ankerwacht. Gelukkig hebben we geen schade.
De volgende dag varen we met de rub 2 mijl langs de kust om uiteindelijk in de haven aan land te gaan. We krijgen een lift naar het pittoresque dorpje The Bottom, wat verder echter oersaai is. Han en Caroline dalen daarna via de eerdergenoemde Ladder af naar het strandje, waar ze later door Harry en Guus met de rub worden opgepikt. Heel avontuurlijk!
Woensdag 9 april neemt Harry tijdens schooltijd The Ladder omhoog en naar beneden en snorkelen we 's middags op een mooie duikplek met lavarotsen.
Donderdag 10 april gaan we na schooltijd aan land om Mount Scenery te beklimmen, met 870 m de hoogste berg van ons Koninkrijk. Het is een moooi wandeltocht door tropisch regenwoud.Helaas is er op de top wat mist. We krijgen een certificaat als bewijs van onze prestatie.
Vrijdag 11 april varen we na schooltijd naar St. Maarten.

Guus op cruisepier Philipsburg, St. Maarten

Van vrijdag 11 april tot  maandagavond 21 april waren we op St. Maarten. De zeiltocht ernaar toe, vanaf Saba, was mooi: aan de wind, matige golven en een goede wind. Aan het eind kregen we nog een flinke bui met veel wind, maar daardoor konden we hoger sturen en hoefden we alleen het laatste stuk nog te motoren. We gingen voor anker in Simpson Bay in het Nederlandse deel van het eiland. De aankomst was een verademing voor de jongens en ook wel een beetje voor Caroline, na het weinig toegankelijke en uiterst rustige Saba. Hier was tenminste weer leven in de brouwerij! Na aankomst keken we ‘s avonds heel toepasselijk naar de film Speed 2, die op St. Maarten is opgenomen. We waren er helemaal voor in de stemming!  Ons bezoek aan dit eiland was vooral om de laatste (reserve)onderdelen te kopen voor de boot, alvast uitgebreid boodschappen te doen voor de oversteek en om op dit tot Nederland behorende eiland geweest te zijn. Ook was het een reguliere schoolweek voor Han en Guus, waarin veel werk gedaan kon worden.

Aan land was er weinig Nederlands te bekennen, maar was er tot grote vreugde van de jongens een MacDonalds, een airco-internetcafe, en videotheek met up-to-date films en een goed gesorteerde supermarkt (hoezo verwend?). Omdat we dit verder op de reis voorlopig niet verwachtten, gaven we maar wat toe aan onze “luxepaardjes”. Bij een computerbedrijf kochten we een nieuwe printer, omdat de “oude” ermee opgehouden was.

Bij de ankerplaats was een leuk strandje met Caribisch barretje en (ja, alweer!) palmen, waaronder je heerlijk kon liggen. Onze watermaker had het bijna begeven, maar via een tip van Henk en Joke van catamaran Zeevonk hoorden we dat er een bedrijf met Nederlandse eigenaar in de lagoon zat, dat watermakers repareerde! Dus gingen wij voor anker in de lagoon en werd de watermaker uitgebouwd om het euvel te onderzoeken. Er bleek een onderdeel kapot, dat vervolgens vanuit Italie naar St. Maarten werd opgestuurd. Dat duurde ons echter net iets te lang; daarom zou het doorgestuurd worden naar de British Virgin Islands, onze volgende bestemming (waar het ten tijde van dit verslag inderdaad is aangekomen!).

Via een bericht in het gastenboek van onze site ontmoetten we Annette en Peter, een Nederlands stel dat hier woont en werkt. Annette’s vader was vroeger betrokken bij  de ontwikkeling van de Atlantic zeiljachten en hij was de eerste die met een Atlantic de oceaan overstak. Annette en Peter kwamen bij ons brunchen in het weekend en namen heerlijke croissantjes mee. Het was heel gezellig en een bijzondere ontmoeting!

Op St. Maarten brachten we verder een bezoek aan Philipsburg, de op cruiseboten ingerichte “hoofdstad”, die feitelijk bestaat uit twee langgerekte winkelstraten aan een mooie baai. De boys, Harry incluis,  gingen er eens lekker kledingshoppen! Ook werden er (belastingvrije) luchtjes uitgeprobeerd en gekocht.

Na deze hoogtepunten vertrokken we maandagavond 21 april naar de British Virgin Islands (BVI’s). We waren eraan toe, want -behoudens bovenstaande- was ons verblijf op St. Maarten niet erg inspirerend en hadden enkele van ons er last van een dip.

BVI, ankerplaats Jost van Dyke, White Bay

Van 22 april tot 11 mei waren we op de British Virgin Islands (BVI), een archipel van kleine eilandjes, dicht bij elkaar, met daartussen een doorgaans rustige zee. Ten westen liggen de US Virgin Islands en Puerto Rico, maar daar heb je een Amerikaans visum voor nodig (wat we niet hebben), dus daar konden we niet naar toe. De BVI bieden echter voldoende mogelijkheden voor een leuke tijd.

We startten op Virgin Gorda, waar we een duikuitrusting huurden en samen met Luc en Mieke (van zeiljacht Luiza) en de Camelot-bemanning een mooie duik hebben gedaan naar een scheepswrak uit 1870.

Daarna voor het weekend naar Anegada, het meest noordelijke eiland, dat helemaal plat was en deed denken aan een waddeneiland. We zijn er uit eten geweest in verband met onze trouwdag (18 jaar alweer!), Harry heeft er een stuk gefietst en de jongens hebben er zaterdagavond uitgebreid gepoolbiljart, ook met lokale bevolking. Heel leuk! Wel hadden we er minder goed weer: veel regen en soms ook veel wind.

Na Anegada anker opgegaan naar Tortola, Cane garden Bay. Mooi gezeild met halve wind. De Camelot ving onderweg een wahoo van 1 m, die we 's avonds lekker op de BBQ gedaan hebben.

We ontmoetten er 3 andere Nederlandse gezinnen op huur-catamarans, die hier de meivakantie doorbrachten. Ze nodigden ons uit voor een borrel op hun boot; heel gezellig en voor ons weer eens andere aanspraak met heel vriendelijke mensen! De jongens keken 's avonds met twee leeftijdsgenoten-meisjes (!) een film op Loesje.

Op 1 mei vierden we Harry's verjaardag met verse taart en een borrel met de Camelot en George van zeilboot Flux. Was erg gezellig. 's Avonds leuk gegeten in een strandtent, waar Harry en Han een lekkere lobster namen.

Vrijdagmiddag 2 mei en zaterdag 3 mei waren we op het eiland Jost van Dyke (genoemd naar een Nederlandse piraat), in een romantische baai met palmen en wit strand (White Bay). We keken er een mooie  scheepsfilm, Master en Commander, in de "buitenbios" van de Camelot. 's Nachts krabde het anker en de volgende dag lagen we bijna op het strand. Snel anker op gegaan richting Cane Garden Bay, met onderweg een lange stop op een onbewoond "Bounty" eiland, Sandy Cay, waar de jongens heerlijk in de ruige branding zwommen en -volgens goede Nederlandse gewoonte- een fort op het strand bouwden. 

De volgende dag, maandag 5 mei, verder naar Soper's Hole, aan de westkust van Tortola. Omdat overal de lokale pinautomaten defect waren, met een taxi naar Road Town gegaan om daar nieuwe dollars te scoren. Dat lukte gelukkig! Guus herinnert zich van Road Town vooral de Nachos Grande, een heerlijk Mexicaans borrelhapje wat we daar aten.

Dinsdag 6 mei diesel en water getankt en anker opgegaan naar Peter's Island, waar we 1 nacht ankerden in een klein, rustig baaitje, waar een grote barracuda ("Barry") zwom en Jippe en Han gewindsurfd hebben.

Woensdag 7 mei weer terug naar Virgin Gorda in verband met de voorbereidingen voor vertrek. Een mooie zeiltocht aan de wind, op grootzeil en kluiver. Daar onmoetten we George, Luc en Mieke weer.

Donderdag 7 mei om 6.30 uur anker op naar the Baths, een drukbezochte "day-anchorage" met indrukwekkende granietrotsen, kleine zeebadjes en mooie snorkelplekken. We waren er nog net voor de grote drukte en het overtrof onze verwachtingen. We maakten er een korte avontuurlijke wandeling met klimmen, kruipen en door water waden. Daarna gesnorkeld, mooie vissen gezien en door smalle rotsspleten gezwommen. Kicken!

's Middags weer teruggevaren en 's avonds aan de wal gegeten: Caribbean buffet.

Vrijdag  9 mei klussen voor de overtocht gedaan, o.a. het onderwaterschip schoongemaakt met een gehuurde duikuitrusting, en in de middag de haven binnengevaren. Sinds 6 maanden hadden we niet meer in een haven gelegen!

Vandaag, zaterdag 10 mei, doen we de laatste klusjes.

Morgen begint dan ons volgende grote avontuur...

The Baths op Virgin Gorda, BVI

* Dit de laatste dag is voor ons geplande vertrek naar Bermuda?

* We er allemaal aan toe zijn om te vertrekken?

* De Caribbean ook gaat vervelen?

* De BVI prachtig zijn, maar de lokale bevolking doorgaans onbeleefd en     

   verveeld is?

* We nu voor het eerst sinds ons vertrek van de Canarische eilanden weer

   in een haven liggen? Tussendoor alleen maar geankerd!

* We op de terugreis zullen stoppen in Bermuda (830 mijl), de Azoren

   (1600 mijl) en Zuid-Engeland (1100 mijl)?

*  De totale afstand tot Engeland dus zo'n 3500 mijl (=6300 km) is?

*  Een zeilboot- weet u nog- net zo hard gaat als fietsen?

*  We dus wel even onderweg zijn.....?

*  De winden naar Bermuda variabel zijn, dus dat het op goed navigeren aan-

   komt (en een beetje geluk)?

*  U ons onderweg kunt volgen op de site, onder Nieuws?

*  De watermaker nog steeds kapot is en het benodigde onderdeel uit

   Italie ons niet op tijd bereikt heeft?

*  We dit met onze watertanks en losse jerrycans gaan oplsssen?
*  Han en Guus ook weer naar huis willen?

*  Zij onderweg nog school moeten doen? Een zware taak!

*  We onderweg 2x per dag contact zullen hebben via de SSB-zender met

   de Camelot en de Flux, met wie wij samen vertrekken?

*  We dan ook contact zullen hebben met Luc en Mieke van de Luiza, die

    vandaag al vertrokken zijn, rechtstreeks naar de Azoren?

*  Het zo wel weer voldoende is voor deze rubriek?

BBQ op de kade van St. George's!

We zijn nu een week op Bermuda. Inmiddels zijn de andere Nederlandse boten gearriveerd (Camelot 1 dag later op zaterdag, Flux op maandag en Zee van Tijd op dinsdag), zodat er van een ware Nederlandse enclave gesproken kan worden. We hebben een aantal dagen voor anker gelegen bij St. George, met soms harde wind en hoge golven en dientengevolge natte overtochten in de rubby naar de wal. We zijn lekker uit eten geweest, samen met de Dolfijn en de Zee van Tijd, erg gezellig! We hebben per bus een tochtje gemaakt over het eiland naar Hamilton, een levendige stad. Harry, Han en Guus zijn naar de lokale kapper geweest, waar je gewoon moet wachten op je beurt en waar de (enige!) kappersstoel recht de winkel in kijkt,zodat je niet kunt zien hoe je haar geknipt wordt. Spannend hoor!  Intussen dan maar socializen  met de wachtende klanten…

Bermuda is een geisoleerd klein eiland midden in de oceaan, behorend tot Engeland, redelijk drukbevolkt, welvarend, en de mensen zijn er beleefd en vriendelijk. Een verademing na de BVI! In Hamilton zagen we de traditionele klederdracht, waar het eiland om bekend is: een man in  overhemd, das en colbert, Bermuda-short, kniekousen eronder en nette schoenen! Geen gezicht 2008 natuurlijk, maar hij was echt niet de enige die er zo bij liep!

Momenteel (zaterdag 24 mei) liggen we aan de kade van St. George, samen met de andere boten. Dolfijn is al vertrokken naar de Azoren. We hebben dit samenzijn gevierd met een gezellige BBQ op de kade. We wachten nu op een goed weatherwindow om te vertrekken. Dat is niet gemakkelijk: er is of (te)veel wind of te weinig of uit de verkeerde richting. We hebben elke dag schippersoverleg om het juiste moment van vertrek te bepalen. Dat is belangrijk, omdat het een grote oversteek is (1700 mijl), met mogelijke windstiltes en omdat onze dieselvoorraad uiteraard beperkt is.

We houden u op de hoogte…

Zeilen met Loesje in de Carieb (overweging)

Wat een geweldig gebied om te zeilen! Wat heerlijk om dit met een fijne boot te doen.  Zeilen in korte broek op blote voeten en een shirt aan om niet te verbranden. Bijna altijd wind en vaak stevig ook (15-30 knopen) en overwegend uit noordoostelijke tot zuidoostelijke richting. Wanneer je de eilanden van zuid naar noord vaart heb je de eerste tijd voornamelijk aandewindse  koersen (Windward Islands) en na Martinique  (Leeward Islands) meer halve windse tot ruim windse koersen.

Tijdens het zeilen langs de eilanden vaar je in de luwte van het eiland.  Wel kunnen hier, afhankelijk van de hoogte van het eiland valwinden ontstaan. Opeens veel wind uit een andere richting. Vaak zie je dit over het water al aankomen. Tussen de eilanden krijg je de volle passaat wind die ook een redelijke golfslag kan geven.  Al met al een gebied waar actief zeilen belangrijk is. Veel reven en ontreven, kluiver in- of uitrollen of soms hoog aan de wind. Gezien deze omstandigheden heb ik vaak zelf grote stukken aan het stuurwiel gestaan om optimaal te kunnen zeilen en snelheid te maken. Gewoon de sport! Als gevolg van de grote windsterkte hebben we de lichtweer zeilen niet kunnen gebruiken.

De afstanden tussen de eilanden zijn zo groot (of klein) dat ze in een dag of een gedeelte ervan te zeilen zijn.  We hebben in de Carieb niet in havens gelegen. Een enkele keer aan een mooring maar bijna altijd hebben we geankerd.  De moorings waren alleen nodig als we in een beschermd gebied lagen (het voorkomen van beschadigen koraal) of wanneer de diepte zo groot was dat ankeren erg moeilijk was. Ons anker (een Spade anker) heeft het geweldig gedaan! Dit anker graaft zich zeer snel in op zandgrond en heeft een enorme houdkracht.  Na het anker uitgegooid te hebben trokken we het met de motor in zijn achteruit in het zand met 1600 tot 2000 toeren. We hebben met ruim 30 knopen wind prima achter ons anker gelegen. Wel gingen we vaak even te water met de snorkel om te zien hoe het lag, maar meestal was hij al onder het zand verdwenen.

Wat ons heel erg is meegevallen is de drukte in de Carieb. De verhalen over drukke ankerbaaien en overmatig toeristische havenplaatsjes kunnen we niet beamen.  We hebben het heerlijk gehad. Ook hebben we geen vervelende situaties meegemaakt met boat boys. Van medezeilers hebben we ook geen rare verhalen gehoord. Bij de wat armere eilanden wordt je wel door een aantal jongens in kleine bootjes ontvangen, maar als je vriendelijk bent en afspraken maakt met een van hen heb je er eigenlijk alleen maar voordeel van. Ze gaven je vaak tips over een ankerplek of verkochten je heerlijk vers fruit. Bij de meer geciviliseerde eilanden misten we ze vaak.

Nu we op Bermuda liggen te wachten op een weather window naar de Azoren denk ik al met weemoed terug aan de redelijke vastigheid van het weer en de heerlijke temperatuur in de Carieb.  Nogmaals, een geweldig gebied om te zeilen voor het hele gezin. Een droom is uitgekomen!

Crew bij kadeschildering Horta

De oversteek van Bermuda naar de Azoren is een geweldige ervaring geworden. We hebben schitterend gezeild en samen met de Camelot en de Zee van Tijd secuur de weersvoorspellingen geanalyseerd. Hierdoor hebben we precies het geluk gehad om met voldoende wind een groot front achter ons te laten. Boten 100 Nm achter ons hebben meerdere malen een periode van meer dan 40 knopen wind gehad.

Het grootste deel van de tocht hebben we halve wind gevaren met een windsnelheid tussen 10 en 20 knopen, een lekker zonnetje of mooie sterrenhemel.

Steeds de zeilen goed getrimd, zo nu en dan een zeilwissel, met name code zero en kluiver afgewisseld. Totaal hebben we 60 motoruren gemaakt, waarvan de helft gebruikt is om de accu’s op te laden.

Loesje is ook onder deze wat lichtere omstandigheden zeer mooi te zeilen. Het schip is natuurlijk niet al te zwaar ( 10-11 ton) en met onze set lichtweerzeilen (code zero en gennaker) kunnen we goed snelheid houden. In de bespreking van ons zusterschip in het aprilnummer van Zeilen werd aangegeven dat alleen een gennaker iets zou toevoegen aan de zeilgarderobe. Hier zijn wij het niet mee eens. Wanneer op zee de wind zwak is en de deining de kluiver laat slaan en inklappen blijft onze code zero mooi staan en voegt een knoop snelheid toe.  Pas wanneer de wind harder wordt dan 16 knopen is het effectiever om de kluiver te gebruiken. Tussendoor hebben we bij ruime wind de kluiver ook nog op boom gehad en een keer aangevuld met de code zero aan lij. Een schitterend gezicht en effectief. De gennaker zou in dat geval meer logisch zijn, maar net iets te groot.

Doordat de omstandigheden op zee zo rustig waren, was het aan boord ook zeer ontspannen. De jongens hebben goed schoolwerk kunnen doen. Caroline bakte elke ochtend een brood en ’s middags werd er gelezen, muziek geluisterd of een spelletje gedaan. Eind van de middag was er altijd borrel met chips en daarna lekker eten.

De jongens hielden  tussen 16.00 en 21.00 uur afwisselend de uitkijk; daardoor konden wij wat relaxen om daarna het schema voor de nacht weer op te pakken. We zijn goed aan onze slaapuren toegekomen.

Het is tot nu toe ons mooiste zeiltraject geweest. Onbegrensd en wijds!

Azoren; een verrassend verblijf

Van 9-26 juni waren we op de Azoren, een eilandengroep behorend tot Portugal en bekend om het hoge drukgebied (weinig wind), dat er normaal gesproken ligt, waardoor alle depressies uit het westen bovenlangs de golf van Biskaje instromen.

Bij aankomst hadden we echter veel wind en regen, wat nog zo’n drie dagen zou aanhouden.

We zijn op 4 eilanden geweest: Faial, Pico (een dagexcursie vanuit Faial), Sao Jorge en Terceira. We hebben het erg naar ons zin gehad op de Azoren: de eilanden zijn prachtig, de stadjes en dorpjes schilderachtig en verzorgd, de mensen zijn er bijzonder vriendelijk en beleefd, er zijn veel jonge mensen en opvallend weinig toeristen. Dat dat nog bestaat in Europa!

In Horta hebben we vooral “gesocialized” met de andere Nederlandse boten, EK voetbal gekeken, een excursie gemaakt naar de vulkaan met een mooie wandeling over de kraterrand en vulkaanland bezocht, wat pas sinds 50 jaar boven zee uitstak. Heel bijzonder.

Verder op initiatief van Wouter van de Callista een walvistocht gemaakt, waarbij we maar liefst 5 potvissen hebben gezien!

Op Pico reden we door landschap met hobbelige groene weiden en veel koeien, onder de vulkaantop, en langs wijngaarden  voor de heerlijke Pico-wijn.

Intussen hadden we onze schildering op de kade gemaakt, wat in Horta een traditie is voor zeilers.

Vrijdag 20 juni  vertrokken naar Porto da Velas op Sao Jorge, een ruige overtocht van 20 mijl met ruime wind van 30-35 knopen. Naast de Callista afgemeerd in de gloednieuwe haven, waar een good-looking havenmeester ons vriendelijk verwelkomde. Wouter en Harry hebben er een mooie wandeling gemaakt, terwijl de rest op de boot bleef (met stroom en internet!) of een duik nam in het lokale zeezwembad. ‘s Avonds keken we EK-voetbal in de Club Naval, de kwartfinale Nederland-Rusland, waarvan de dramatische uitslag natuurlijk bekend is.

Zondag 22 juni waren we behoorlijk chagrijnig, vooral vanwege onduidelijkheid over vertrek naar Engeland de volgende dag of nog diezelfde avond. De jongens zochten hun toevlucht in het zeezwembad. Gelukkig werd ‘s avonds de knoop doorgehakt: we zouden nog niet aan de oversteek beginnen, maar de volgende dag naar het eiland Terceira varen. Daar hadden we het laatste plekje in de haven  en vielen we middenin een cultureel festival. Leuk was het weerzien met andere Nederlandse boten, die ook  nog niet vertrokken waren: Camelot, Dolfijn, Zee van Tijd en Zeester.

De laatste dagen brachten we hier door, in een geweldige feestsfeer met dans, muziek, stierengevechten, fietscrosswedstijden en kermis, en dit alles in een bijzonder mooie oude stad.

Van al deze belevenissen komen er nog foto’s op de site!

hoge golven tijdens de oversteek

Iedereen op Loesje was blij, dat dit de laatste oversteek zou worden. Oversteken zijn, behoudens de overweldigende oceaan en elementen der natuur, toch lang, vermoeiend, soms afzien en soms gewoon saai, hoewel de meeste zeilers dit hartgrondig zullen ontkennen!

We deden er uiteindelijk 8 dagen over (van 26 juni tot 4 juli) wat redelijk snel is.

Bij vertrek van Terceira hadden we gelijk pech: bij het hijsen van het grootzeil bleek er een grote scheur in het voorlijk te zitten! Niet verantwoord om mee door te zeilen, dus direct teruggekeerd naar de haven, waar een zeer cooperatieve zeilmaker het in een paar uur voor ons repareerde. Zodoende konden we nog dezelfde avond weg; wat een geluk!

De eerste 3 dagen was er zon en weinig wind. Relaxed varen met de Code Zero en de motor. Daarna kregen we windkracht 8 en een onstuimige zee. Indrukwekkend gezicht, maar niet echt leuk. Wel hadden we Loesje goed onder controle. De laatse dag kregen we nog windkracht 8 tot 9 met regen en slecht zicht en een ruige aanloop naar Falmouth, waar ondiepten zorgen voor nare golven.

U kunt zich voorstellen dat we heel blij waren, toen we eenmaal behouden aan de kade van Falmouth lagen! Hier was ons "rondje Atlantic" inderdaad rond! Een paar vriendelijke Engelsen hielpen ons met aanleggen in deze barre omstandigheden. Even later arriveerde de Callista en we vierden onze aankomst met o.a. champagne en een etentje bij de Mexicaan.

Iedereen was trots en uitgelaten . We hadden het weer goed gedaan en Loesje had zich van haar beste kant laten zien.

Loesje langs de Needles!

Van 4 t/m 16 juli zeilden we samen met de Callista huiswaarts langs de Engelse zuidkust. Een onverwacht leuke tijd, omdat we ons alleen ingesteld hadden op het afronden van schoolwerk in Dartmouth en de terugreis naar Scheveningen in een keer, met een overnachting in Dover.

In plaats daarvan hebben we prachtige zeiltochten gemaakt in de zon langs mooie kusten (mooie bootfoto’s gemaakt). Vanuit Falmouth bezochten we Land’s End, Penzance en St. Ives. In Falmouth hadden we een "vrouwenavond" (Bri, Caroline en Annemieke naar een trendy eetcafé) en dientengevolge een "mannenavond" op Loesje met afhaalpizza’s en "vieze films"!

We meerden af in Dartmouth, wat een mooi, maar toch suf stadje bleek te zijn (géén inernetcafé bijv.) In Weymouth gingen we naar de bios, hartstikke leuk. Vanuit Weymouth langs de bekende Needles over de Solent gezeild naar Lymington, waar we een afscheidseten hadden met de Callista bij een Indiaas restaurant. Wouter en Harry monteerden er nog twee extra valstoppers op Loesje. Dinsdag 14 juli voeren we samen de Solent weer op om de volgende dag , vlak voor Dover, elkaar op zee gedag te wuiven! De Callista zou doorvaren naar IJmuiden en Amsterdam.

Wij brachten nog twee dagen door in Dover; Guus vooral met schoolwerk, de anderen met internet e.a.

Nu nog de oversteek naar Frankrijk en Belgie. Bijna thuis!

Loesje en haar bemanning zijn op zaterdag 19 juli 2008 om 14.30uur behouden aangekomen in Scheveningen! Komend vanuit Stellendam was er nog een stevige wind die dag (Zuidwest 6-7), maar met de wind in de rug ging Loesje weer beheerst en snel door het water. Na een passage van de Maasmond met veel scheepvaart kwam Kijkduin in zicht en even later het silhouet van Scheveningen. Vlak voor aankomst ging er nog een enorme regenbui over ons heen. Gelukkig was het droog bij nadering van de havenhoofden. Daar bleken op beide havenhoofden familie, buren en vrienden ons op te wachten. Al zwaaiend en roepend vonden de eerste begroetingen plaats, heel bijzonder! Even later kwam ons een rubberbootje tegemoet met 2 collega's van Caroline erin, die een rode welkomsthanddoek omhooghielden en spontaan een zak drop aan boord gooiden! We voelden ons ingehaald als Sinterklaas! Nadat we de zeilen hadden laten zakken en een lijn gehesen hadden met alle kleurige gastvlaggen van de landen waar we geweest waren, voeren we rustig naar onze ligplaats, geescorteerd door de rubberboot van Marco en Max. Op de steiger bleken nog veel meer mensen gekomen te zijn om ons welkom te heten: van de Rotary, klasgenoten van Han, collega's van Harry en Caroline, zeilvrienden en nog meer buren en familie. Zo leuk en hartverwarmend! Nadat we Loesje netjes op haar plek hadden gelegd, werden de zoenen en knuffels uitgedeeld. Daarna was het tijd voor het knallen van de champagne en de toast op de behouden aankomst. We hadden tijd te kort om iedereen uitgebreid te spreken, maar we vonden het geweldig dat zovelen de moeite genomen hadden om ons persoonlijk te verwelkomen. Het was voor ons onvergetelijk! We zullen met iedereen op een later tijdstip zeker uitgebreider bijpraten.

Na de borrel (die ook nog verstoord werd door een bui), werd er met de familie en twee trouwe waterpolovriendinnnen nog gezellig doorgeborreld op het terras van Raar, waar zelfs een heerlijke zon doorbrak.

Daarna met de familie gegeten en toen naar ons huis, dat helemaal versierd was met welkomstvlaggetjes en ballonnen! In een keurig opgeruimd huis, dat weer enorm groot was in vergelijking met Loesje, gingen we vermoeid ons eigen bed weer in en sliepen als rozen!

Zo eindigde ons zeilavontuur. Terugblikkend heeft dit jaar volledig voldaan aan onze verwachtingen. We hebben prachtig gezeild, weliswaar met ups en downs, we hebben veel gezien en we hebben het met z'n vieren gedaan. Daarbij zijn  we ontzettend trots op Han en Guus, die onmisbare bemanningsleden waren, maar ook hun schoolwerk met volharding  hebben gedaan en met wie we het ook heel gezellig hebben gehad.

We willen bij deze iedereen bedanken voor hun belangstelling tijdens onze reis, via email danwel via het gastenboek. We hebben dat enorm gewaardeerd, maar zijn niet in staat geweest iedereen persoonlijk te antwoorden. Onze site is inmiddels ruim 59.000 keer bezocht!

Bij deze zullen we voorlopig geen logboek meer schrijven op de site. Er staan nog wel nieuwe foto's van Zuid-Engeland in het laatste album en wellicht komen er nog een paar bij van onze aankomst.

We hopen iedereen op korte termijn weer te zien en zullen ons best doen om dit ook echt te realiseren!

Na het warme onthaal in Scheveningen en de eerste overnachting in ons huis was het zaak de draad van het gewone leven weer langzaam op te pakken. Vreemd genoeg voelde het leven in huis weer snel bekend, behoudens de luxe van onbeperkte energie, internet en stromend water.

Ook de ontmoetingen met familie, buren en vrienden voelden heel warm en vertrouwd. Intussen was het leven gewoon doorgegaan zonder ons en konden we geen grote veranderingen in het Nederlandse ontdekken. Soms leek het of we niet weg geweest waren, terwijl dat toch echt zo is geweest!

Het meest opvallend bij terugkomst vonden we het luxe en gevarieerde aanbod van eten en artikelen in winkels, het gemopper over slurp- en andere taxen en de overdaad aan prikkels en regeldingen in je omgeving, waardoor je de neiging hebt weer klussen- en prioriteitenlijstjes op te stellen. Verder het hoge tempo van de samenleving.Terwijl wij juist de onthaasting wilden vasthouden! We proberen dat wel.

De contacten met familie, buren en vrienden hadden duidelijk prioriteit en daarvan genoten we enorm. Het schoonmaken van de boot verliep veel trager en de jongens waren eigenlijk niet meer naar de boot te krijgen.

Harry moest na 1 week alweer fulltime aan de bak, wegens vakantie van zijn collega. Het werk vindt-ie leuk, maar hij houdt veel te weing vrije tijd over! Caroline had vandaag haar eerste werkdag, die rustig en aangenaam verliep. Han en Guus leven zich uit op de computer en ontvangen lang gemiste vrienden. De laatste schoolcijfers van Guus druppelen binnen.

Volgende week begint hun school weer.

Afgelopen weekend waren we met Loesje op weg naar Den Helder richting Harlingen, voor een grondige onderhoudsbeurt, maar zijn we bij IJmuiden omgekeerd, omdat de wind te noordelijk was.

We missen nu weer de families van de Camelot en Callista, met wie we zo intensief zijn opgetrokken en zo veel hebben meegemaakt. We spreken gauw weer met hen af.

Zondag 8 februari 2009 was het dan eindelijk zover! De reunie van Nederlandse zeilers die in juni 2008 -komend vanuit verschillende windhoeken- op de Azoren bijeen waren, was een feit.

Alle boten met bemanningen en eventuele opstappers waren uitgenodigd voor een bijeenkomst bij ons thuis. Doel was elkaar weer te zien en  het uitwisselen van ervaringen, sterke verhalen en levenslessen na zo'n half jaar weer in het Nederlands gareel te zijn.  Volgens goede zeilerstraditie opgeleukt met een flinke hoeveelheid snacks en drank!

Maar liefst 9 boten waren van de partij, met vrijwel de volledige bemanningen: Camelot, Callista, Dolfijn, Fulmaris, Luiza, Loesje,Thalassa 2, Zeester, en de Zee van Tijd met hun opstappers. Afgemeld hadden zich de Fly Away, de Flux ( hun opstapper Gerrit Roorda was er wel) en de Najade. De meesten hadden een rondje Atlantic gedaan van ongeveer een jaar, sommigen met bezoeken aan Cuba, de Bahama's en New York. De Thalassa keerde zelfs terug van een reis om de wereld in 5 jaar!

Het was een hele gezellige middag, een unieke bijeenkomst van "thuiskomers" met een hoog "lotgenotengehalte". De pubers vonden elkaar als vanouds achter de TV-schermen en de jonkies konden hun lol op in de tuin. Onze kostbare Chinese vazen uit de 4e Ming dynastie zijn op deze manier heel gebleven (grapje!).

Onder de volwassenen waren de gevoelens over de herstart in Nederland gemengd. Enerzijds verheugd over het weerzien met familie en vrienden, met frisse energie weer aan het werk gaan of nieuwe stappen nemen, anderzijds de confrontatie met de nieuwe "sleur", de luxe en de muizenissen van het Nederlandse. Een aantal van ons was alweer bezig een volgende tocht te plannen, anderen hoefden (voorlopig) niet of hadden plannen voor de langere termijn. Maar niemand was meer als voorheen, dat was wel duidelijk.

De kinderen waren sneller aangepast dan wij, maar de pubers hadden wel moeite met de aansluiting in het onderwijs (tempo, uren maken, hoeveelheden huiswerk e.d.).

Met een mooi stukje video van de Fulmaris van het Caledonisch kanaal, waarbij  iedereen weer zin kreeg om aan boord te zijn,  werd het feestje gepast afgesloten. Een groot succes en een bijzondere ervaring!